ယေန႔က်ေရာက္ေသာ အာဇာနည္ေန႔တြင္ (၁၉၄၇ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ၊ ၁၉ရက္ေန႔တြင္) က်ဆုံးသြားခဲ႔ႀကေသာ အာဇာနည္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးမ်ားအား ရုိေသေလးစားစြာ အေလးျပဳအပ္ပါသည္။
(ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတည္ေဆာက္ခဲ႔တဲ႔ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရာမိသားစုဘ၀ေလးတစ္ခုကုိ သူစိမ္းတစ္ေယာက္က ခဏတာအတြင္း ခုိးယူသြားခဲ႔တယ္)
၀ီလ္သည္ ဘူတာရုံအျပင္ဘက္တြင္ ကားကုိရပ္ကာ ကားေနာက္ဖုံးကုိ မီွရင္း ရပ္ေစာင္႔ေနသည္။
ေဟာလုိ၀င္းပိတ္ရက္မုိ႔ ေကာလိပ္မွ ၀ီလ္၏သားႀကီးပီတာ ယေန႔ညေနရထားျဖင္႔ ျပန္လာမည္ျဖစ္သည္။
ထုိ႔ေႀကာင္႔ ၀ီလ္တစ္ေယာက္ ဘူတာရုံသုိ႔ ေရာက္ေနျခင္းျဖစ္၏။
ပီတာက အေပ်ာ္က်ဴးတတ္ေသာ ကေလးတစ္ေယာက္မဟုတ္၍ အိမ္သုိ႔ သတိတရ ျပန္လာျခင္းျဖစ္သည္။
ေဟာလုိ၀င္းလုိ ပိတ္ရက္တုိတုိေလးကုိ ပီတာက မိသားစုႏွင္႔သာ ကုန္ဆုံးခ်င္ပုံရသည္။
ေကာလိပ္သြားတက္သည္႔ သားျဖစ္သူ ျပန္လာမည္ျဖစ္သျဖင္႔ ၀ီလ္ေပ်ာ္ရႊင္၀မ္းသာမိေသာ္လည္း သူ႔ရင္ထဲ၌ ပုိ၍ ႀကီးမားေသာ အပူတုိ႔က ႀကီးစုိးထားသည္ျဖစ္ရာ ၀ီလ္႔ချမာ အျပည္႔အ၀ မေပ်ာ္ႏုိင္ေပ။
သူ၏ အေတြးထဲ၌ ႀကီးစုိးထားေသာ အေတြးမ်ားကုိလည္း ၀ီလ္ ေဖ်ာက္ပစ္ရန္ မစြမ္းႏုိင္ေခ်။
" ေဖေဖေရ... ေဖေဖ... သား ဒီမွာဗ်ိဳ႔..."
ရထားဆုိက္သြားသည္ကုိပင္ သတိမျပဳမိလုိက္ေသာ ၀ီလ္သည္ ပီတာ႔အသံႀကားမွပင္ အိပ္မက္မွႏုိးလာသည္႔အလား ေဘးဘီႀကည္႔မိသည္။
ခရီးေဆာင္ေသတၱာကုိဆြဲကာ သူ႔ထံ လာေနေသာ သားကုိေတြ႔မွ ျပဳံးလုိက္ျပီး လက္လွမ္းျပလုိက္ကာ သူ႔သားထံ သြားလုိက္သည္။
ရက္သတၱေျခာက္ပတ္မွ် ခြဲခြာခဲ႔ရေသာ သားအဖႏွစ္ေယာက္ ေခတၱမွ် ႀကာသည္အထိ ေပြ႔ဖက္ႏႈတ္ဆက္လုိက္ႀကသည္။
ထုိ႔ေနာက္ ၀ီလ္၏ ကားရွိရာသုိ႔ ျပန္လာခဲ႔ႀကသည္။
" ေဖေဖ႔ႀကည္႔ရတာ ေတာ္ေတာ္အုိသြားသလုိပဲ..."
အပူမ်ားေႀကာင္႔ ၀ီလ္ အုိစာသြားျခင္း ျဖစ္ႏုိင္ပါသည္။
" ေျခာက္ပတ္ပဲ ရွိပါေသးတယ္ ငါ႔ေကာင္ရာ..."
" အင္း... ဟုတ္တယ္ေလ... အုိင္းစတုိင္းရဲ႔ ရီေလတီဗတီသီအုိရီထဲကလုိေပါ႔... ကြ်န္ေတာ္႔အတြက္ ေျခာက္ပတ္.. ေဖေဖ႔အတြက္ ငါးႏွစ္ေလာက္ေပါ႔.. ဟဲဟဲ"
ပီတာက ေနာက္သည္။
" ငါ႔သားက စာေတာ္ေတာ္ တတ္ေနျပီပဲ..."
ကားနားသုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ ၀ီလ္က ကားေနာက္ဖုံးကို ဖြင္႔လုိက္ျပီး ပီတာ၏ ခရီးေဆာင္ေသတၱာကုိ မ တင္ရန္ ျပင္လုိက္သည္။
ပီတာက တားသည္။
" ဟာ.. မလုပ္နဲ႔ေဖေဖ.. အေလးႀကီးရယ္... ခါးေတြဘာေတြ နာေနပါဦးမယ္.. သားဘာသာသား တင္လုိက္ပါ႔မယ္..."
ပီတာက ေျပာျပီး သူ႔ခရီးေဆာင္ေသတၱာကုိ သူ႔ဘာသာ မ တင္လုိက္သည္။
" ညက ႏႈတ္ဆက္ပြဲလုပ္တာ ဘယ္လုိလဲေဟ႔..."
" ဟားဟား... ဟုတ္ပါျပီဗ်ာ..."
၀ီလ္ကလည္း ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားဘ၀ေတြ ျဖတ္သန္းခဲ႔ဖူးသူမုိ႔ သိေနပါသည္။
" ေသာက္တယ္... မူးတယ္... အန္တယ္ေပါ႔ဗ်.. ဟဲဟဲ.."
" အင္း... ဟုတ္လွခ်ည္လား..."
" မ်က္ႏွာမွာ ခုထိေပၚတုန္းမဟုတ္လား... ဟားဟား..."
" ေကာင္မေလးေတြနဲ႔ ပါတီေပးျပီး ေပ်ာ္ခဲ႔တယ္ေပါ႔..."
" အာ.. မဟုတ္ပါဘူး.. ေဖေဖေျပာခဲ႔တဲ႔ ဆုံးမစကားအတုိင္းေပါ႔ဗ်ာ.."
ပီတာ႔စကားကုိ ႀကားလုိက္ရေသာအခါ ၀ီလ္႔မ်က္ႏွာ ခ်က္ခ်င္း ညိႈးက်သြားသည္။
ပီတာ ေကာလိပ္မသြားခင္ မွာႀကားခဲ႔ေသာ မိမိ၏ ဆုံးမစကားမ်ားကုိ မိမိဘာသာ ျပန္လည္ႀကားေယာင္လာသည္။
ေကာလိပ္ေက်ာင္းသားဘ၀ကုိ ျဖတ္သန္းခဲ႔ဖူး၍ နားလည္ေႀကာင္း ပီတာ႔ကုိ ၀ီလ္ေျပာျဖစ္ခဲ႔သည္။
သုိ႔ေသာ္ မွာႀကားလုိသည္က မိမိတြင္ ညီမေလးမ်ားရွိေႀကာင္း မေမ႔ဖုိ႔၊ ကုိယ္ခ်င္းစာဖုိ႔၊ လုပ္ရဲလွ်င္ တာ၀န္ယူရဲဖုိ႔ႏွင္႔ ေယာက်္ားပီသေသာ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ျဖစ္ေစဖို႔ စသည္တုိ႔ကုိ ေျပာျဖစ္ခဲ႔သည္။
ယခုေတာ႔.. ယခုေတာ႔..
မိမိသမီးေလးအန္နီသည္ ႏွမသားခ်င္း မစာနာေသာ၊ ေယာက်္ားမပီသေသာ ေယာက်္ားတစ္ဦးႏွင္႔ ေတြ႔ႀကဳံခဲ႔ရျပီးေလျပီ။
၀ီလ္က စဥ္းစားရင္း ၀မ္းနည္းမႈတုိ႔ေႀကာင္႔ မ်က္ရည္မ်ား စုိ႔တက္လာ၏။
" ေဖေဖ... ေဖေဖ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ.. ေျပာပါ... သားကုိ ေျပာျပပါ..."
သူ႔အေဖ၏ မ်က္ႏွာအရိပ္အကဲကုိ ႀကည္႔ေနေသာ ပီတာက ၀ီလ္႔ကုိ အတင္းေမးသည္။
မိသားစု၏အတြင္းကိစၥကုိ သည္သားကုိမွ ရင္မဖြင္႔ရလွ်င္ မည္သူ႔ကုိ ၀ီလ္ ရင္ဖြင္႔ရပါမည္နည္း...။
ထုိေန႔ညတြင္ ပီတာျပန္ေရာက္လာေသာ အထိမ္းအမွတ္အေနျဖင္႔ပါ သူတုိ႔အိမ္၌ ေဟာလုိး၀င္းပါတီပြဲ အေသးစားေလး က်င္းပႀကသည္။
ေဟာလုိး၀င္းပါတီေလးျဖစ္သည္႔အားေလ်ာ္စြာ ေရႊဖရုံသီးသရဲပုံမ်ား၊ စကၠဴျဖဴအရုိးေျခာက္မ်ား၊ စကၠဴအပုိင္းအစမ်ားျဖင္႔ အိမ္ကုိ ရႈပ္ပြေနေအာင္ ျပင္ဆင္လုိက္ႀကသည္။
ဖုိးဖုိးႏွင္႔ဖြားဖြားရယ္၊ အန္တီနီကုိးတုိ႔ရယ္လဲ အိမ္မွ စားစရာမ်ား လုပ္လာျပီး ယူလာႀကသည္။
ဖိုးဖိုးက ပန္းပြင္႔နတ္ကေလးလုိ ၀တ္ဆင္ထားျပီး ဖြားဖြားက အလယ္ေခတ္စုန္းမႀကီးလုိ ဦးထုပ္မည္းႀကီးႏွင္႔ ျဖစ္သည္။
အန္တီနီကုိးက ပန္ဒါ၀က္၀ံနားရြက္မ်ား တပ္လာသည္။
လင္းက ဒုတိယကမၻာစစ္ ေလယာဥ္မွႈးတစ္ေယာက္လုိ ၀တ္ဆင္ထားျပီး ၀ီလ္က ေမွာ္ဆရာႀကီးလုိ ၀တ္ရုံနက္ႀကီးႏွင္႔ ျဖစ္သည္။
စကား၀ုိင္းတြင္ လူႀကီးမ်ား ျပင္ဆင္ျပီး၍ ထုိင္ျပီးႀကသည္အထိ ကေလးမ်ား ေရာက္မလာႀကေသးေပ။
အန္နီေရာက္လာေတာ႔ တီရွပ္အနီ၊ ရုိးရုိးေဘာင္းဘီႏွင္႔သာျဖစ္ျပီး ဘာမွ ထူးထူးျခားျခား ၀တ္မလာေပ။
" ကေလးေတြ မလာႀကေသးဘူးလား..."
ဖြားဖြားက ႀကာေနေသာ ပီတာႏွင္႔ ေကတီေလးတုိ႔ ေမာင္ႏွမကုိ လွမ္းေအာ္သည္။
" ကေလးေတြ လာႀကေဟ႔.. စားစရာေတြေအးကုန္မယ္..."
လင္းက ထပ္ဆင္႔ေအာ္ျပန္သည္။
စားပြဲ၀ုိင္း၌ လူစုံေနႀကျပီျဖစ္သည္။
" လာျပီဗ်ိဳ႔.."
ပီတာတုိ႔ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ ေရာက္လာေသာအခါ ပီတာက သမၼတအုိဘားမားမ်က္ႏွာဖုံးႀကီးစြပ္ထားျပီး ေကတီေလးက ပင္ဂြင္း၀တ္စုံေလးႏွင္႔ျဖစ္သည္။
" အားဟား..."
" မုိက္တယ္ေဟ႔.."
တစ္မိသားစုလုံးက ေပ်ာ္ရႊင္စြာ လက္ခုပ္လက္၀ါးတီးျပီး ႀသဘာေပးႀကသည္။
ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္က စားပြဲ၀ုိင္းတြင္ ၀င္ထုိင္လုိက္ႀကသည္။
ေကတီေလးက အေဖႏွင္႔အေမႀကားထဲတြင္ ၀င္ထုိင္ျပီး ပီတာက အေမႏွင္႔ အန္နီႀကားတြင္ ၀င္ထုိင္လုိက္သည္။
" မင္းမ်က္ႏွာဖုံးႀကီးက ေႀကာက္ဖုိ႔ ေကာင္းလွခ်ည္လားပီတာရ.."
၀ီလ္က စားစရာမ်ား ပန္းကန္ထဲထည္႔ရင္း ေျပာလုိက္သည္။
" ဒါဖုိးဖုိးကုိ လက္ေဆာင္ေပးဖုိ႔ ၀ယ္လာတာ.."
ပီတာက မ်က္ႏွာဖုံးကုိ ခြ်တ္ရင္း သူ႔အဖုိးကုိ ေနာက္ေျပာင္လုိက္သည္။
" ေတာ္စမ္းပါကြာ... အဲဒီေကာင္က ဆုိရွယ္လစ္ကြ.."
ဖုိးဖုိးက သူ႔ကုိယ္သူ ဒီမုိကရက္တစ္ဟု ဂုဏ္ယူသူျဖစ္သည္။
" အန္နီကေရာ ဘာမွ မ၀တ္ဘူးလား.."
အန္နီ႔နားတြင္ ထုိင္ေနေသာ အန္တီနီကုိးက ေမးသည္။
" ဒါပဲေလ.."
အန္နီက တီရွပ္အနီကုိ ကုိင္ျပရင္း ေျပာသည္။
" မမက ပင္ဂြင္းလုိ ၀တ္ပါဆုိ မ၀တ္ဘူး... ပင္ဂြင္းနဲ႔ဆုိ မမက လုိက္မွာ..."
ေကတီေလးက သူ႔မမကုိ မေက်မနပ္ဟန္ေလးျဖင္႔ ေျပာသည္။
" မ၀တ္ရင္ မမကုိ မလာခုိင္းဘူးလား..."
" မဟုတ္ပါဘူး... လာလုိ႔ ရပါတယ္..."
ေကတီေလးက ျပန္ေျဖသည္။
" ေဆာရီးေနာ္အန္နီ.. ကုိႀကီး ေမးလ္မ်ားမ်ား မပုိ႔ျဖစ္ခဲ႔ဘူး... ေကာလိပ္မွာက အလုပ္တအားရႈပ္တယ္ေလ..."
ပီတာက အန္နီ႔ကုိ ေျပာသည္။
" ရပါတယ္ ကုိႀကီးရဲ႔... ျပႆနာမရွိပါဘူး..."
" မဟုတ္ဘူး... ကုိႀကီး ေမးလ္ေတြ မွန္မွန္ပုိ႔ခဲ႔သင္႔တယ္ေလ... ညီမေလးဆီက ေမးေတြလဲ အျမဲ စစ္ေနသင္႔တယ္..."
အန္နီက နားမလည္သလုိ ျပန္ႀကည္႔သည္။
" ကုိႀကီး ညီမေလးကုိ ခ်စ္တယ္ဆုိတာ ညီမေလးသိပါတယ္ေနာ္..."
ပီတာက အန္နီ႔လက္ကုိ ဆုပ္ကုိင္ျပီး ေျပာလုိက္သည္။
ပီတာ႔စကားလုံးမ်ား ထူးျခားေနေႀကာင္း အန္နီသတိထားမိလုိက္သည္။
" ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား..."
ပီတာက ထပ္ေမးသည္။
ပီတာဆုပ္ကုိင္ထားေသာလက္ကုိ အန္နီက ဆြဲႏႈတ္လုိက္သည္။
အန္နီ သေဘာေပါက္လုိက္သည္။
၀ီလ္က ပီတာ႔ကုိ အန္နီ႔အေႀကာင္းမ်ား ေျပာထားျပီမွန္း အန္နီသေဘာေပါက္လုိက္သည္။
ပီတာ႔ကုိ မသိေစခ်င္၍ မေျပာျပရန္ အတန္တန္ ေတာင္းပန္ထားသည္႔ႀကားမွ...။
အန္နီက မ်က္ႏွာခ်င္းဆုိင္တြင္ ထုိင္ေနေသာ ၀ီလ္႔ကုိ မေက်မနပ္လွမ္းႀကည္႔လုိက္ေသာအခါ ၀ီလ္ကေတာ႔ ဘာမွ မသိသလုိပင္ စားစရာမ်ားကုိ ငုံ႔စားေနသည္။
" ကေလးေတြ... ငါနဲ႔နင္တုိ႔အဖုိး ေဟာလုိး၀င္းပါတီမွာ ဘယ္လုိဆုံခဲ႔ႀကလဲဆုိတာ သိႀကလားေဟ႔..."
ဖြားဖြားက လူစုံတုိင္း ထုိအေႀကာင္းကုိ အျမဲေျပာတတ္သည္။
" သူက သမန္း၀ံပုေလြရုပ္ႀကီးေဘးနားမွာ ရပ္ျပီး ဓာတ္ပုံရိုက္ေပးဖုိ႔ ဖြားဖြားကုိ အကူအညီေတာင္းတယ္..."
" ဟာ... မင္းကလဲ ဒါပဲေျပာေန... သူတုိ႔ သိျပီးသားေတြပါကြာ..."
ဖုိးဖုိးက မေျပာေစလုိသျဖင္႔ ပိတ္သည္။
" မသိဘူး... မသိႀကေသးဘူး..."
လင္းက ထေအာ္သည္။
" ေအး.. ေျပာျပမယ္ေဟ႔.. သူက သမန္း၀ံပုေလြရုပ္ႀကီးေဘးနား ဟန္ပါပါနဲ႔ရပ္ျပီး ငါ႔ကုိ စတုိင္ေပးေနတာေပါ႔ေအ... အဲဒီအရုပ္ႀကီးထဲမွာ လူရွိေနတာ သူမသိဘူး... အဲဒီအရုပ္ႀကီးက သူ႔ကုိ ဆတ္ခနဲ ေကာက္ကုိင္ျပီး ေျမွာက္လဲ ေျမွာက္လုိက္ေရာ ညည္းတုိ႔အဖိုးက ေႀကာက္ျပီးေအာ္လုိက္တာေအ... ေကာင္မေလးက်ေနတာပဲ..."
တစ္၀ုိင္းလုံးေပ်ာ္ရႊင္စြာ ရယ္ေမာမိႀကသည္။
" မေအာ္ပါဘူးကြာ.."
ဖိုးဖုိးက ရွက္ရွက္ႏွင္႔ ျငင္းသည္။
" ေအာ္ပါတယ္ရွင္..."
ဖြားဖြားက ရယ္ေမာရင္း ျပန္ေျပာသည္။
" ဒါနဲ႔အန္နီ... ဖြားဖြားလုပ္လာတဲ႔ အသားေခ်ာင္းေတြ ေအးေနျပီလား... ဖြားဖြားအန္နီ႔အတြက္ လုပ္လာတာ..."
" အင္း... ေကာင္းပါတယ္ဖြားဖြား..."
" အန္နီ.. အန္တီလုပ္လာတဲ႔ အာလူးအခ်ိဳေပါင္းေႀကာ္ေလး စားႀကည္႔ပါဦး... အလန္းလုပ္လာတာ.."
အန္တီနီကုိးက သူမလုပ္လာေသာ အာလူးအခ်ိဳေပါင္းပန္းကန္ကုိ အန္နီ႔အား လွမ္းေပးသည္။
အနနီ႔စိတ္ထဲ တစ္၀ုိင္းလုံးက သူမကုိ ၀ုိင္းဂရုစုိက္ေနသလုိ ခံစားေနရသည္။
အန္နီက ပန္းကန္ကုိ မယူခ်င္ယူခ်င္လွမ္းယူလုိက္ျပီး သူမပန္းကန္ထဲ အားလူးတစ္တုံး ေကာက္ထည္႔လုိက္သည္။
" ဟုတ္တယ္... သမီးအန္တီနီကုိးက အဲဒါလုပ္တာ တအားေကာင္းတာ... ႀကိဳက္သြားေစရမယ္..."
ဖြားဖြားက ေျပာျပန္သည္။
" တဆိတ္ေလာက္ ဂရုစုိက္လြန္ေနတယ္လုိ႔ မထင္ႀကဘူးလား..."
အန္နီက စိတ္အခ်ဥ္ေပါက္စြာ ေျပာလုိက္သည္။
၀ုိင္းက ခ်က္ခ်င္းဆုိသလုိ တိတ္ဆိတ္သြားသည္။
ဘယ္သူမွ ဘာဆက္ေျပာလုိ႔ ေျပာရမည္မွန္း မသိေတာ႔။
" ဒါနဲ႔ ပီတာ.. ေကာင္မေလးေတြ ဘာေတြ ရေနျပီလားကြ..."
ဖုိးဖုိးက ၀ုိင္းကုိ ျပန္ထိန္းရန္ ႀကိဳးစားလုိက္သည္။
" အာ... ဖုိးဖုိးကလဲ.. လုံး၀လုံး၀ မရေသးပါဘူး..."
ပီတာက ရယ္ျဖဲျဖဲႏွင္႔ ျပန္ေျဖသည္။
" တစ္ေယာက္ေတာ႔ ေတြ႔ထားတယ္.. သူက လုံး၀ DGပဲ..."
DG ဆုိသည္မွာ ဘုရားေပးေသာ က်က္သေရအလွႏွင္႔ ျပည္႔စုံသူဟု ဆုိလုိျခင္းျဖစ္သည္။
" ဒါေပမယ္႔.. ဟုိေလ .. ကြ်န္ေတာ္တုိ႔က လုံး၀သူငယ္ခ်င္းအဆင္႔ပါ..."
" အင္း.."
" သူက ေျပးခုန္ပစ္မွာေတာ႔ ဆရာပဲ... တင္းနစ္နဲ႔ လာခေရာ႔စ္လဲ ေဆာ႔တယ္..."
ပီတာက ေျပာရင္း အန္နီ႔ဘက္လွည္႔လုိက္သည္။
" အန္နီ... ညီမေလး သူ႔ကုိ သေဘာက်မွာ ေသခ်ာတယ္.. သိလား.."
" အင္း...ဟုတ္လား.."
" အင္း... ဒါေပမယ္႔ဟာ.. သူနဲ႔က ရည္းစားလဲ မဟုတ္ေသးဘူး.. ဘာဆုိဘာမွ မဟုတ္ေသးပါဘူး.. လက္ကေလးကုိင္ဖုိ႔ေတာင္ မနည္းႀကိဳးစားေနရတုန္းပဲ.."
" ဒါေပါ႔..ဒါေပါ႔.."
" အင္း... မဆုိးပါဘူး..."
တစ္မိသားစုလုံးက ေခါင္းတညိတ္ညိတ္ျဖင္႔ နားေထာင္ေနႀကသည္။
" ကုိႀကီး... ကုိႀကီး ရည္းစားထားလဲ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး.. ထားပါ.."
အန္နီက ေျပာလုိက္သည္။
" ဟမ္..."
" အဲဒါက လူတစ္ေယာက္အတြက္ ပုံမွန္အေနအထားပါပဲ... ဟုတ္တယ္မဟုတ္လား ေဖေဖ..."
အန္နီက စကားလမ္းေႀကာင္းထဲ ၀ီလ္႔ကုိ ဆြဲသြင္းလုိက္သည္။
" သမီး ဘာကုိဆုိလုိတာလဲ ေဖေဖ နားမလည္ဘူး..."
" နားမလည္ဘူး... ဟုတ္လား... ကုိႀကီးတုိ႔ တူတူအိပ္ျပီးႀကျပီလား.."
" ဘာ... အန္နီ..."
အန္နီ၏ မေမးသင္႔ေသာ ေမးခြန္းေႀကာင္႔ ပီတာက သံျပတ္ျဖင္႔ ဟန္႔တားလုိက္သည္။
" ဘယ္လုိလဲ... အေပးအယူ အဆင္ေျပရဲ႔လား..."
" သမီး... ေတာ္သင္႔ျပီေနာ္..."
၀ီလ္က မေနႏုိင္ေတာ႔ဘဲ ၀င္ေရာက္ဟန္႔တားရေတာ႔သည္။
" ဘာလဲ... ေဖေဖက်ေတာ႔ လူတုိင္းကုိ အန္နီ႔အေႀကာင္းေတြ ေလွ်ာက္ေျပာတယ္.. ဘယ္သူနဲ႔ ဘယ္လုိ အိပ္ခဲ႔တာက အစ... သမီးက် ကုိႀကီးကုိ ေမးခြင္႔မရွိဘူးေပါ႔... ဟုတ္လား..."
အန္နီ႔အသံတုိ႔က တျဖည္းျဖည္း က်ယ္ေလာင္လာသည္။
မိသားစု၀ုိင္းလည္း ႏႈတ္ဆိတ္ရေခ်ျပီ...။
" ကုိႀကီးကုိ လုံး၀မေျပာပါနဲ႔လုိ႔ ေဖေဖ႔ကုိ ေတာင္းပန္ခဲ႔တယ္... အဲဒါ အန္နီ ေတာင္းဆုိခဲ႔တဲ႔ တစ္ခုတည္းေသာအရာပါ... ခုေတာ႔... ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေဖေဖ..."
အန္နီက ရြဲ႔ေျပာလုိက္ျပီးေနာက္ ထုိင္ရာမွ ထကာ ထြက္သြားေလသည္။
" ေပ်ာ္ရႊင္ႀကပါေစ..."
" ေန.. ေနပါဦး သမီးေလးရယ္..."
လင္းက အန္နီ႔လက္ကုိ လွမ္းဆြဲကာ တားသည္။
" လႊတ္.."
အန္နီက ရုန္းျပီး ထြက္သြားေလသည္။
မိသားစု ခဏတာေတြ႔ဆုံသည္႔ ေဟာလုိး၀င္းပါတီေလးသည္ ႏႈတ္ဆိတ္ကြဲေႀကကာ က်န္ရစ္ခဲ႔ရေလသည္။
လပုိင္းမွ်သာ ကြာျခားေသာ္လည္း အန္နီ၏ ၁၄ႏွစ္ျပည္႔ေမြးေန႔ပြဲကဲ႔သုိ႔ေသာ မိသားစုဆုံဆည္းခဲ႔သည္႔ ပြဲမ်ိဳးႏွင္႔ကား အျခားနားႀကီး ျခားနားခဲ႔ေခ်ျပီတကား။
ပီတာ ျပန္သြားေသာည၌ ၀ီလ္တုိ႔အိမ္သုိ႔ ေအးဂ်င္႔ေဒါက္တိတ္ ေရာက္လာသည္။
ေကတီေလးကုိ သူမ၏အခန္းထဲ၌ အိပ္ေပ်ာ္ေစျပီးေနာက္ ၀ီလ္၊ လင္းႏွင္႔ အန္နီတုိ႔ကုိ ဧည္႔ခန္းတြင္း၌ တိတ္က စုစည္းေစလုိက္သည္။
တိတ္ အဓိက ေတြ႔ဆုံခ်င္သည္မွာ အန္နီျဖစ္သည္။
" ဒီလုိပါ.. ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ႏုိင္ငံေတာ္အခ်က္အလက္အရင္းအျမစ္ဌာနမွာ DNAေတြ စစ္ေဆးျပီးပါျပီ... ေနာက္ဆုံးမွာ ကုိက္ညီတဲ႔ အေျဖတစ္ခုရခဲ႔ပါတယ္..."
တိတ္က ရွင္းျပသည္။
" ေကာင္းတာေပါ႔..."
လင္းက ေျပာသည္။
" ဒါဆုိ.. ဒါဆုိ ခင္ဗ်ားတုိ႔ သူ႔ကုိ ဖမ္းမိျပီေပါ႔..."
၀ီလ္က စိတ္လႈပ္ရွားစြာ ေမးသည္။
အန္နီလည္း စိတ္လႈပ္ရွားေနသည္။ ခ်ာလီကုိ ဖမ္းမိသြားႀကျပီလား..။
" အဲဒီေလာက္ေတာ႔ မလြယ္ေသးပါဘူးဗ်ာ... တရားခံဟာ ဂြ်န္ဒုိးဆုိသူျဖစ္တယ္ ဆုိတဲ႔ နာမည္တစ္ခုကုိပဲ သိရေသးတာပါ... အဲဒါဘယ္သူလဲ ဆုိတာေတာ႔ မသိရေသးပါဘူး..."
" ဘယ္လုိဗ်... နားမလည္ဘူးဗ်ာ..."
" ဒီလုိပါ ၀ီလ္... ကြ်န္ေတာ္တုိ႔မွာ အဲဒီလူနဲ႔ ပတ္သက္တဲ႔ တျခားအမႈသုံးမႈကုိလဲ ေတြ႔ရပါတယ္... မုဒိမ္းမႈေတြပဲ ဆုိပါေတာ႔ဗ်ာ... အဲဒီအမႈေတြထဲက သားေကာင္မိန္းကေလးေတြနဲ႔ အခင္းေနရာေတြက ရတဲ႔ DNAဟာ အခု DNAနဲ႔ တစ္ထပ္တည္းျဖစ္တယ္လုိ႔ပဲ အတည္ျပဳႏုိင္ေသးတာပါ... ဒါေပမယ္႔ ဘယ္သူဘယ္၀ါ လူပုဂၢဳိလ္အစစ္ကုိ မေဖာ္ထုတ္ႏုိင္ေသးပါဘူး..."
" ဒါျဖင္႔ ဒီေကာင္က အရင္ကလဲ က်ဴးလြန္ခဲ႔တယ္ေပါ႔..."
" ဟုတ္ကဲ႔..."
" ဘုရားေရ..."
လင္းက ဘုရားတမိလုိက္သည္။
အန္နီလဲ ရင္ထဲမွာ ဘုရားတမိေလသည္။
" သူ႔မွာ အရင္က ရည္းစားေတြရွိခဲ႔ဖူးတယ္လုိ႔ အန္နီ႔ကုိ ေျပာဖူးပါတယ္..."
အန္နီက အကာအကြယ္ေပးလုိသည္႔ဟန္ျဖင္႔ ၀င္ေျပာသည္။
" ဒါ မိန္းကေလးရည္းစားပုံစံေတြ မဟုတ္ပါဘူးအန္နီ.. အရြယ္မေရာက္ေသးတဲ႔ကေလးေတြပါ... မုဒိမ္းမႈေျမာက္တဲ႔ ကေလးသူငယ္ကုိ လိမ္လည္ကာမရယူမႈေတြပါ အန္နီ.."
" မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး... DNAမွားတာလဲ ျဖစ္ႏုိင္တာပဲေလ..."
အန္နီက မယုံႀကည္ႏုိင္စြာ ေျပာသည္။
" DNAဆုိတာ တစ္ခုထဲမဟုတ္ဘူးအန္နီ... သန္းရာခ်ီျပီး ရွိတာ.. စစ္ခဲ႔တာပါ... ေသခ်ာတာက ဒီလူဟာ တစ္ေယာက္တည္းပါ..."
တိတ္က ရွင္းျပသည္။
အန္နီ ျငိမ္က်သြားသည္။
" ကဲ... လာရျခင္းအေႀကာင္း ေျပာပါမယ္... ဒီအမႈက ပုံမွန္လုိ မဟုတ္ပါဘူး... ကြ်န္ေတာ္တုိ႔အေနနဲ႔ သားေကာင္ျဖစ္ခဲ႔ရတဲ႔ မိန္းကေလးေတြရဲ႔ အခ်က္အလက္နဲ႔ ပတ္သက္လုိ႔ အရမ္းဂရုစုိက္ရပါတယ္... ဒါေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္ယူဆမိတာက သားေကာင္ျဖစ္ခဲ႔ရတဲ႔ မိန္းကေလး ေလးေယာက္ဟာ တစ္နည္းနည္းနဲ႔မ်ား ဆက္ႏြယ္ႏုိင္မႈ ရွိႏုိင္မလားေပါ႔ေလ..."
တိတ္က ေျပာရင္း အိတ္ထဲမွ ဖုိင္တစ္ခု ဆြဲထုတ္လုိက္သည္။
" ျဖစ္ႏုိင္တာက ကမ္႔တစ္ခုခုမွာ အတူတူ ေနခဲ႔ႀကဖူးသလား... ဒါမွမဟုတ္ mallတစ္ခုခုမွာ shoppingထြက္ရင္း ေတြ႔ခဲ႔ႀကဖူးသလားေပါ႔... ကြ်န္ေတာ္ သူတုိ႔ရဲ႔နာမည္ေတြကုိေတာ႔ ေျပာမျပႏုိင္ပါဘူး... ဒါေပမယ္႔ သူတုိ႔ရဲ႔ ဓာတ္ပုံေတြကုိႀကည္႔ျပီး အန္နီ သိမသိေတာ႔ ေျပာျပေပးေစခ်င္တယ္..."
တိတ္က ေျပာသည္။
" ေန.. ေနပါဦးရွင္... ကြ်န္မကေတာ႔ ဒါဟာ အႀကံဥာဏ္ေကာင္းတစ္ခု မဟုတ္ဘူးလုိ႔ ထင္တယ္..."
လင္းက ၀င္ေျပာသည္။
" မဟုတ္ဘူး... အန္နီႀကည္႔မယ္... အန္နီႀကည္႔ႀကည္႔ခ်င္တယ္..."
" ေကာင္းျပီအန္နီ... ဒီမိန္းကေလးေတြကုိ သိမသိ ႀကည္႔ေပးပါ..."
တိတ္က ဓာတ္ပုံတစ္ပုံကုိ ဦးစြာထုတ္ျပီး ျပသည္။
" ဒီမိန္းကေလးက ကလိဗ္လန္းကပါ... အသက္ ၁၅ႏွစ္ပဲ ရွိပါေသးတယ္..."
အန္နီက ဓာတ္ပုံကုိ ႀကည္႔လုိက္သည္။ ထုိမိန္းကေလးကုိ အန္နီ မသိပါ။
" ဟင္႔အင္း... မသိပါဘူး..."
" ေကာင္းျပီ..."
တိတ္က ေနာက္ထပ္ ဓာတ္ပုံတစ္ပုံ ထပ္ထုတ္ျပျပန္သည္။
" ဒီမိန္းကေလးက မီလ္ေ၀ါကီးကပါ.. သူက အသက္၁၄ႏွစ္ပါ..."
အန္နီက ေခါင္းခါျပျပန္သည္။
တိတ္က ေနာက္ဆုံးဓာတ္ပုံကုိ ထုတ္လုိက္သည္။
" ဒီမိန္းကေလးက စိန္႔လူး၀စ္မွာ လြန္ခဲ႔တဲ႔ ခုနစ္လတုန္းက အနုိင္က်င္႔ခံခဲ႔ရတာပါ..."
တိတ္က ဓာတ္ပုံကုိ စိတ္မသက္သာစြာ ျပလုိက္သည္။
ျဖဴစင္ႏုနယ္လြန္းလွေသာ မိန္းကေလးငယ္တစ္ေယာက္၏ ဓာတ္ပုံ..။
" သူက အသက္၁၂ႏွစ္ပဲ ရွိပါေသးတယ္ဗ်ာ..."
" ရွင္... ဘုရား..ဘုရား.."
လင္းက သူမ၏ပါးစပ္ကုိ လက္ႏွင္႔ပိတ္လုိက္ရင္း ဘုရားတမိလုိက္ေလသည္။
လူမဆန္လြန္းလွပါလား..။
အသက္၁၂ႏွစ္အရြယ္သာရွိေသးသည္႔ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ကုိမွ သည္လုိမ်ိဳး...။
ဓာတ္ပုံကုိႀကည္႔ရင္း အန္နီ႔ရင္ထဲ ဆုိ႔တက္လာသည္။
ေခါင္းေတြ မူးေ၀လာသည္။
" အန္နီ.. အန္နီ သူ႔ကုိလဲ မသိပါဘူး.."
" ေကာင္းပါျပီ.. အန္နီ... ခုလုိ အခ်ိန္ကုန္ခံေပးလုိ႔ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္.."
အန္နီ ထုိင္ေနရာမွ ထလုိက္သည္။
" သမီး.."
လင္းက စုိးရိမ္တႀကီး ေမးသည္။
" ရပါတယ္.. ဘာမွမျဖစ္ဘူး.. သမီးကုိ အခ်ိန္နည္းနည္းေလး ေပးေပးပါ..."
အန္နီ ေျပးထြက္သြားသည္။
သူမ စိတ္တည္ျငိမ္ေစဖုိ႔ လႊတ္ထားေပးလုိက္ရန္ မိဘမ်ားက ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။
" ဒါဆုိ ဒီေကာင္႔ကုိ ခင္ဗ်ားတုိ႔လုိက္ေနတာ ႀကာျပီေပါ႔.."
" ဟုတ္ပါတယ္ဗ်ာ.."
တိတ္က ႏွစ္သိမ္႔ဖုိ႔ ႀကိဳးစားသင္႔ေႀကာင္း ယူဆလုိက္သည္။
" ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ပိုမ်ားတဲ႔ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြ ရလုိက္တာဟာ တရားခံရဲ႔ ရုပ္လုံးက ပုိေပၚလာတာပါပဲ... စုံစမ္းေထာက္မႈေတြ ပုိျပီး ထိေရာက္လာမွာပါ..."
" ခုနက ၁၂ႏွစ္သမီးေလးရဲ႔ မိဘေတြကုိလည္း စိန္႔လူး၀စ္က ေအးဂ်င္႔က ဒီစကားေတြပဲ ေျပာခဲ႔မွာကုိ ကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္..."
" ခင္ဗ်ားရဲ႔ ခံစားခ်က္ကုိ ကြ်န္ေတာ္နားလည္ပါတယ္၀ီ္လ္.. ကြ်န္ေတာ္႔မွာ ရွိသမွ်အင္အားကုို အတတ္ႏုိင္ဆုံး ထုတ္သုံးျပီး လုပ္သြားမွာပါ..."
" ဟုတ္ပါတယ္... ဒါေပမယ္႔ မလုံေလာက္ဘူးေလ... စုံစမ္းေနတုန္းကာလမွာတင္ ဒီယုတ္မာရုိင္းစုိင္းတဲ႔ မုဒိမ္းေကာင္က တျခားအျပစ္မဲ႔မိန္းကေလးေတြကုိ ဒုကၡေပးေနဦးမွာပဲ..."
" အဲဒီလုိ မေတြးပါနဲ႔၀ီလ္... ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ လုပ္လုိ႔ရသမွ် အကုန္လုပ္သြားမွာပါ..."
သူတုိ႔ အေျခအတင္စကားေျပာေနႀကခုိက္ အန္နီ အိမ္ျပင္သုိ႔ ထြက္သြားသည္ကုိ မည္သူမွ် မသိလုိက္ေပ။
ညႀကီးမင္းႀကီးေဆးရုံမွ ေဂးလ္ထံ ဖုန္းလွမ္းဆက္သျဖင္႔ အျမန္လာခဲ႔ရသည္။
လူနာတစ္ေယာက္ေရာက္လာျပီး ေတြ႔ခင္႔ေတာင္းေနေႀကာင္း ေဆးရုံမွ ဖုန္းလွမ္းဆက္၍ ျဖစ္သည္။
ထုိလူနာသည္ အန္နီျဖစ္ပါသည္။
ခ်ာလီ႔အေႀကာင္းေတြ သူမ သိရျပီးျပီးခ်င္း အိမ္မွ အေျပးထြက္လာခဲ႔မိသည္။
မေမွ်ာ္လင္႔ထားေသာအရာကုိ ႀကားသိလုိက္ရျခင္းသည္ သူမကုိ ေရွာ႔ခ္ရသြားေစသည္။
စက္ဘီးကုိ ယူကာ သူထြက္လာခဲ႔သည္။
ကားလမ္းတစ္ေလွ်ာက္ သူ စက္ဘီးကုိ ဦးတည္ရာမဲ႔ နင္းေနမိသည္။
အတတ္ႏုိင္ဆုံး၊ အျမန္ဆုံး ဖိနင္းသည္။
သူမဘယ္ကုိ သြားရမည္မွန္း သူမကုိယ္တုိင္မသိပါ။
ေနာက္ဆုံး စက္ဘီးသည္ ေဆးရုံသုိ႔ ေရာက္လာခဲ႔ျပီး သူမ ေဆးရုံထဲ၀င္မိသြားျပီး ေဂးလ္ကုိ ေတြ႔ခ်င္ေႀကာင္း ေျပာလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္။
ေဆးရုံဧည္႔သည္နားေနခန္းထဲ၌ အန္နီ ငူငူႀကီးထုိင္ေနမိစဥ္ ေဂးလ္က အေျပးအလႊားေရာက္လာသည္။
" ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ သမီး.. လာ.. ရုံးခန္းထဲ သြားရေအာင္..."
စက္ဘီးကုိ အသားကုန္နင္းလာခဲ႔သျဖင္႔ ေမာပန္းေနမႈေႀကာင္႔လည္းေကာင္း၊ ၀မ္းနည္းစိတ္၊ တုန္လႈပ္စိတ္၊ နာက်ဥ္းစိတ္ႏွင္႔ ငုိေႀကြးလုိမႈတုိ႔ေႀကာင္႔လည္းေကာင္း အန္နီ႔မ်က္ႏွာတစ္ျပင္လုံး နီရဲလ်က္ရွိသည္။
ရုံးခန္းထဲ ေရာက္ေသာအခါ ေဂးလ္က ကုတ္ကုိ ခြ်တ္ျပီး စားပြဲေပၚတင္လုိက္သည္။
" ဘာျဖစ္လာတာလဲသမီး.. တစ္ခုခုေသာက္ခ်င္လား.. ေရေသာက္မလား..."
ေဂးလ္က အေလာတႀကီး ေမးလုိက္သည္။
" တျခားေကာင္မေလးေတြ ရွိခဲ႔တယ္..."
အန္နီက ထုိင္ေတာင္ မထုိင္ႏုိင္ဘဲ အဆက္အစပ္မရွိ ေျပာခ်လုိက္သည္။
" ဘာတျခားေကာင္မေလးေတြလဲ.. ဘာကုိ ဆုိလုိတာလဲ သမီး.."
" ခ်ာလီ.. ခ်ာလီေလ... သူ႔မွာ အရင္ကလဲ ေကာင္မေလးေတြရွိခဲ႔တယ္... သုံးေယာက္ေတာင္..."
အန္နီ႔အသံတုိ႔က နာက်င္ေႀကကြဲေနသည္။
" သမီးလုိပဲ သူ အရင္က လိမ္ညာခဲ႔တဲ႔သူေတြ ရွိခဲ႔တယ္လုိ႔ ဆုိလုိတာလားအန္နီ.."
ေဂးလ္က ေကာင္းစြာ သေဘာမေပါက္ေသးေပ။
" သူေျပာခဲ႔တယ္.. အန္နီက သူ႔အတြက္ အထူးလက္ေဆာင္ပါတဲ႔... အန္နီက သူ႔အတြက္ တစ္ေယာက္တည္းေသာ သူပါတဲ႔... ခုေတာ႔.. ခုေတာ႔.. တျခားေကာင္မေလးေတြ ေပၚလာတယ္... သူတုိ႔... သူတုိ႔က အဲဒီေလာက္လဲ မလွပါဘူး..."
" အဲဒီေတာ႔ ဘာျဖစ္လဲ အန္နီ... အန္တီ႔ကုိ ေျပာစမ္း.."
စိတ္မတည္မျငိမ္ ကေယာင္ေျခာက္ျခားဟန္ျဖင္႔ စကားလုံးမ်ားကုိသာ တတြတ္တြတ္ရြတ္ေနသလုိ ျဖစ္ေနေသာ အန္နီ႔ကုိ ေဂးလ္က ခပ္ဆတ္ဆတ္ေမးလုိက္သည္။
" မဟုတ္ဘူး.. မဟုတ္ဘူး..."
" အဲဒါ ဘာျဖစ္လဲလုိ႔.. ေျပာေလ..."
" ဘာျဖစ္လဲဆုိေတာ႔... ဘာျဖစ္လဲဆုိေတာ႔.. သူတုိ႔လည္း အန္နီ႔လုိ ျဖစ္ခဲ႔ႀကလုိ႔ေပါ႔..."
ေျပာေနရင္း အန္နီ႔ပါးျပင္ေပၚ မ်က္ရည္မ်ား လွိမ္႔ဆင္းလာသည္။
" သူက ေျပာခဲ႔တယ္.. အန္နီက လွတယ္တဲ႔... ဘာေတြျဖစ္ခဲ႔ရတာလဲ... အန္နီ.. အန္နီ.. ဘာေတြမွားခဲ႔လုိ႔လဲ.."
" ဘာေတြမွားခဲ႔တယ္လုိ႔ ထင္ေနလုိ႔လဲ ကေလးရယ္..."
" သူက.. သူက အန္နီ႔ကုိ လိမ္ခဲ႔သလုိ တျခားေကာင္မေလးေတြကုိလဲ လိမ္ခဲ႔တယ္... သူ.. သူ အန္နီ႔ကုိ လုံး၀ခ်စ္ခဲ႔တာမဟုတ္ဘူး.. သူလိမ္ခဲ႔တာ.. အန္နီ႔ဆီက.. အန္နီ႔ဆီက... သူလိုခ်င္ခဲ႔တာ အန္နီနဲ႔ အိပ္ဖုိ႔တစ္ခုတည္းပဲ.."
ရပ္တည္ဖုိ႔ မစြမ္းႏုိင္ေတာ႔သျဖင္႔ နံရံကုိ မွီရပ္ရင္းက အန္နီ ရႈိက္ႀကီးတငင္ ငိုေႀကြးေနမိသည္။
ထုိ႔ေနာက္ ႀကမ္းျပင္ေပၚ ထုိင္ခ်လုိက္မိေလသည္။
" ကေလးရယ္..."
" သူ.. သူ.. အန္နီ႔ကုိ ခ်စ္လုိ႔ ေတာင္းဆုိခဲ႔တာ မဟုတ္ဘူး.. မုဒိမ္းက်င္႔ခဲ႔တာ.. လိမ္ညာခဲ႔တာ.."
အန္နီ႔မ်က္ႏွာေလး မ်က္ရည္မ်ားျဖင္႔ ရႊဲနစ္ေနေလျပီ..။
" အန္နီက တုံးအခဲ႔တာ... ရူးမုိက္ခဲ႔တာ.. သူလုိခ်င္တာက တစ္ခုထဲ.."
အန္နီ ေဆာက္တည္ရာမရ ျဖစ္ေနေလသည္။
" အန္နီ.. အန္နီ.. ဘာအျပစ္ေတြမ်ား က်ဴးလြန္ခဲ႔မိလုိ႔လဲ.."
" ကေလးရယ္..."
ရႈိက္ႀကီးတငင္ ငုိေႀကြးေနေသာ အန္နီ႔အား ေဂးလ္က တင္းႀကပ္စြာ ဖက္ထားလုိက္ေလသည္။
မိနစ္အနည္းငယ္ခန္႔အႀကာတြင္ ၀ီလ္ႏွင္႔လင္းတုိ႔ ေဆးရုံသုိ႔ အေမာတေကာေရာက္လာႀကသည္။
အန္နီေပ်ာက္သြားသျဖင္႔ ေဂးလ္ထံမ်ား ေရာက္လာေလမလားဟု ေတြးကာ လာခဲ႔ႀကျခင္းျဖစ္သည္။
ေဂးလ္၏ရုံးခန္းထဲတြင္ အန္နီ႔ကုိ ေတြ႔လုိက္ရမွ မိဘမ်ား စိတ္သက္သာရာ ရသြားႀကေလသည္။
ထုိ႔ေနာက္ သူတုိ႔ သမီးေလးအန္နီကုိ အိမ္သုိ႔ ျပန္ေခၚလာခဲ႔ႀကသည္။
အိမ္အျပန္လမ္းတစ္ေလွ်ာက္လုံး သားအမိ၊ သားအဖသုံးေယာက္ စကားတစ္ခြန္းမွ် မေျပာျဖစ္ႀကဘဲ တိတ္ဆိတ္စြာ ျပန္လာခဲ႔ႀကသည္။
အိမ္ျပန္ေရာက္သည္အထိ အန္နီမွာ မတည္ျငိမ္ႏုိင္ေသးေပ။
လင္းချမာ အန္နီအိပ္ေပ်ာ္ႏုိင္ေစရန္ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားလုိက္ရသည္။
ေနာက္ဆုံးေတာ႔ အန္နီ အိပ္ေပ်ာ္သြားခဲ႔ပါသည္။
အန္နီအိပ္ေပ်ာ္သြားေသာအခါမွ လင္းသည္ အေပၚထပ္မွ ဆင္းလာခဲ႔သည္။
ဤမွ် စိတ္ထိခုိက္ခံစားေနရေသာ အန္နီ႔ကုိ လင္း တစ္ခါဖူးမွ် မေတြ႔ျမင္ခဲ႔ရဖူးပါ။
သမီးေလးအန္နီ႔အတြက္ လင္း အင္မတန္ စိုးရိမ္၀မ္းနည္းမိသည္။
အိမ္ေအာက္ထပ္ေရာက္ေသာအခါ စာႀကည္႔ခန္းထဲတြင္ ထုိင္ေနေသာ ၀ီလ္႔ကုိ ေတြ႔လုိက္ရသည္။
" ၀ီလ္.. သမီးေတာ႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားျပီ.."
၀ီလ္ရွိရာသုိ႔ သြားကာ ၀ီလ္႔ကုိ ေျပာလုိက္သည္။
" ဒီေကာင္က တကယ္႔မုဒိမ္းေကာင္ပဲကြာ.."
၀ီလ္က စာရြက္မ်ား၊ စာအုပ္မ်ားကုိႀကည္႔ေနရင္းက ေျပာသည္။
" ၀ီလ္... ကြ်န္မ အန္နီ႔အတြက္ အရမ္းစိတ္ပူတယ္.. သူ ဒီလုိမ်ိဳးျဖစ္တာ လုံး၀မေတြ႔ဖူးဘူး..."
လင္းက ငုိသံတစ္၀က္ႏွင္႔ ေျပာသည္။
" ဟုိလူက သူ႔ကုိ အလုံးစုံ ဖ်က္ဆီးပစ္လုိက္တာ..."
၀ီလ္က ဘာမွ် ျပန္မေျပာ..။
သူ႔ေရွ႔မွ စာအုပ္ပုံႀကီးကုိသာ ေငးစုိက္ႀကည္႔ေနသည္။
၀ီလ္ တေလာက ေကာ္ပီကူးယူထားခဲ႔ေသာ chatting မွတ္တမ္းစာအုပ္မ်ား ျဖစ္သည္။
လင္းက ၀ီလ္႔ကုိ ႀကည္႔ျပီး စိတ္ပ်က္သြားကာ စားပြဲနားသုိ႔သြား၍ စာအုပ္ကုိ ဆြဲယူပစ္ခ်လုိက္သည္။
" ေတာ္ပါေတာ႔ရွင္... ခုခ်ိန္ထိ ဒါေတြပဲ လုပ္ေနတုန္းလား.."
" ဟ.. မင္း ဘာလုပ္တာလဲကြ.."
" ဟင္... ရွင္ကေရာ ဘာလုပ္ေနတာလဲ.. ရွင္က ဒီမွာ ထုိင္ေနတယ္ေလ... တကယ္တမ္းဆုိ ရွင္က အန္နီ႔ေဘးနားမွာ ရွိေနေပးရမွာ.. ရွင္႔စိတ္ထဲ ရွင္႔သမီးထက္ ဒီလူ႔ကုိ ဖမ္းမိဖုိ႔က ပုိအေရးႀကီးေနတာလား... ဒီလုိလုပ္ေနလုိ႔ အန္နီ႔အတြက္ ပိုေကာင္းလာမယ္ ထင္ေနလား.."
" ေအး.. မင္းေျပာတာ ဟုတ္ပါတယ္.. ဒါေပမယ္႔ ဒီလုိလုပ္ေနတာ တျခား သနားစရာ မိန္းကေလးတခ်ိဳ႔ကုိေတာ႔ ကယ္တင္ႏုိင္မယ္ကြ..."
" ဒီလူနဲ႔ ပတ္သက္တာေတြ ဒီအိမ္ထဲမွာ လုံး၀မျမင္ခ်င္ေတာ႔ဘူး.. မျမင္ခ်င္ေတာ႔ဘူးရွင္႔..."
လင္းက ေျပာေနရင္း စားပြဲေပၚမွ စာအုပ္စာရြက္အားလုံးကုိ ႀကမ္းျပင္ေပၚ ဆြဲခ်ပစ္လုိက္သည္။
" ဟ.. ဘာလုပ္တာလဲကြ.. မင္းက ငါ႔ကုိ အေပၚမွာ သြားစကားေျပာေစခ်င္တာလား.. ငါ အရင္ထဲက သူနဲ႔ စကားေျပာဖုိ႔ အႀကိမ္ေပါင္းမ်ားစြာ ႀကိဳးစားခဲ႔ျပီးျပီ.. သူက လက္မခံခဲ႔တာကြ.."
၀ီလ္က ေပါက္ကြဲေအာ္ဟစ္သည္။
" ေတာ္ေတာ႔.. ရွင္႔ပါးစပ္ပိတ္ေတာ႔.. သမီးေလးက အိပ္ေပ်ာ္ေနျပီ.."
လင္းက ေျပာသည္။
" ရွင္သိထားဖုိ႔က ရွင္က အေပၚမွာ သူနဲ႔ ရွိေနသင္႔တာ.. အဲဒါ အန္နီရွင္႔.. အန္နီ.. ကြ်န္မတုိ႔သမီးေလး အန္နီ.. သူ နာက်င္ခံစားေနရတယ္..သူ႔အနားမွာ သူ႔အေဖကုိ လုိအပ္ေနတာ... ရွင္ကေတာ႔ ဒီမွာ အဓိပၸါယ္မရွိ ထုိင္ေနတယ္.."
" ဟ.. ငါ အလုပ္လုပ္ေနတာကြ.. အဓိပၸါယ္မရွိ ထုိင္ေနတာ မဟုတ္ဘူး.."
" ေကာင္းျပီ.. ေရာ႔.. ေရာ႔.. လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ေတာ႔.."
လင္းက ႀကမ္းျပင္ေပၚမွ စာရြက္အခ်ိဳ႔ကုိ ျပန္ေကာက္ကာ စားပြဲေပၚတင္ေပးျပီး စိတ္ပ်က္စြာ ထြက္သြားေလသည္။
ေနာက္ဆုံး၌ ၀ီလ္တစ္ေယာက္တည္းသာ စာရြက္မ်ားကုိ မ်က္ရည္ျပည္႔ေနေသာ မ်က္လုံးအစုံျဖင္႔ ေငးစုိက္ႀကည္႔ေနရင္း က်န္ေနခဲ႔ေလေတာ႔၏။
(ဆက္ရန္ - ဇာတ္သိမ္း)
ေရွ႔မွ အပုိင္းမ်ားကုိ ျပန္ဖတ္ရန္
TRUST (သို႔မဟုတ္) အခ်စ္ဟု ယုံႀကည္ခဲ႔သည္ - အပုိင္း(၁)
TRUST (သုိ႔မဟုတ္) အခ်စ္ဟု ယုံႀကည္ခဲ႔သည္ - အပုိင္း(၂)
TRUST (သုိ႔မဟုတ္) အခ်စ္ဟု ယုံႀကည္ခဲ႔သည္ - အပုိင္း(၃)
TRUST (သုိ႔မဟုတ္) အခ်စ္ဟု ယုံႀကည္ခဲ႔သည္ - အပုိင္း(၄)
TRUST (သို႔မဟုတ္) အခ်စ္ဟု ယုံႀကည္ခဲ႔သည္ - အပုိင္း(၅)
TRUST (သုိ႔မဟုတ္) အခ်စ္ဟု ယုံႀကည္ခဲ႔သည္ - အပုိင္း(၆)
TRUST (သုိ႔မဟုတ္) အခ်စ္ဟု ယုံႀကည္ခဲ႔သည္ - အပုိင္း(၇)
TRUST (သို႔မဟုတ္) အခ်စ္ဟု ယုံႀကည္ခဲ႔သည္ - အပုိင္း(၈)
TRUST (သုိ႔မဟုတ္) အခ်စ္ဟု ယုံႀကည္ခဲ႔သည္ - အပုိင္း(၉)
TRUST (သုိ႔မဟုတ္) အခ်စ္ဟု ယုံႀကည္ခဲ႔သည္ - အပုိင္း(၁၀)
TRUST (သုိ႔မဟုတ္) အခ်စ္ဟု ယုံႀကည္ခဲ႔သည္ - အပုိင္း(၁၁)
TRUST (သုိ႔မဟုတ္) အခ်စ္ဟု ယုံႀကည္ခဲ႔သည္ - အပုိင္း(၁၂)
TRUST (သုိ႔မဟုတ္) အခ်စ္ဟု ယုံႀကည္ခဲ႔သည္ - အပိုင္း(၁၃)
