Sunday, July 7, 2013

သူေတာင္းစားအားေပးတဲ႔တုိင္းျပည္



ခင္ဗ်ားႀကားဖူးလားဗ်။
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံမွာေပါ႔ဗ်ာ။
ေျခအေကာင္း၊လက္အေကာင္းသူေတာင္းစားမ်ားကုိ အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္ေပၚေပါက္ေစရန္အတြက္ ပုိက္ဆံမေပးျခင္းျဖင္႔ ကူညီႀကပါဆုိတာေလ။
ကြ်န္ေတာ္လဲ ေကာင္းေကာင္းႀကီး ႀကားဖူးတာေပါ႔။
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြက အင္မတန္သနားတတ္ႀကတယ္၊ ႀကင္နာတတ္ႀကတယ္၊ သုိ႔ေသာ္ သူေတာင္းစားေတြနဲ႔ပတ္သက္ရင္ေတာ႔ ပုိက္ဆံမထည္႔ျဖစ္တာမ်ားမယ္ထင္တယ္၊ လူေကာင္းပကတိ သူေတာင္းစားေတြကုိေလ။
တစ္ခါတုန္းကေပါ႔။
ကြ်န္ေတာ္ ျမန္မာႏုိင္ငံအလယ္ပုိင္းက ျမိဳ႔တစ္ျမိဳ႔ကို စ ေရာက္ ေရာက္ခ်င္း ကြ်န္ေတာ္႔မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္နဲ႔ လက္ဖက္ရည္ဆုိင္သြားထုိင္ႀကတယ္၊ ည ရွစ္နာရီေလာက္ေပါ႔၊ ေဘာလုံးပြဲလဲ ႀကည္႔ရင္း၊ လက္ဖက္ရည္လဲ ေသာက္ရင္းေပါ႔ဗ်ာ။
ဒီလုိထုိင္ေနရင္းနဲ႔ ကြ်န္ေတာ္႔မိတ္ေဆြက ေကာက္ခါငင္ခါႀကီးေျပာတယ္ဗ်။
ညီေလးတဲ႔၊ တစ္ခါတစ္ေလ ဒီဆုိင္ကုိ သူေတာင္းစားေလးေတြ ေရာက္လာတတ္တယ္၊ ကေလးေလးေတြေပါ႔ကြာ၊ ပုိက္ဆံသြားမေပးနဲ႔ကြတဲ႔။
ကြ်န္ေတာ္က ဘာျဖစ္လုိ႔လဲလုိ႔ ျပန္ေမးေတာ႔ ဒီေကာင္ေတြကြာ၊ ေျခအေကာင္း၊ လက္အေကာင္း၊ ဒုကၡိတလဲ မဟုတ္ဘဲနဲ႔ လြယ္လုိ႔ ေတာင္းစားေနႀကတာကြ၊ အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္ မရွိတာ၊ ဒီဆုိင္မွာ ႀကည္႔စမ္း၊ အလုပ္လုပ္ေနတဲ႔ ကေလးေတြအမ်ားႀကီး၊ ပုိက္ဆံေပးခ်င္ရင္ေတာင္ အဲဒီလုိ သူေတာင္းစားေတြထက္ လခနည္းနည္းေလးနဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနရတဲ႔ ကေလးေတြကုိ ေပးတာ ပုိတန္တယ္ကြတဲ႔။
အင္း၊ ဟုတ္သလုိလုိပဲ၊ ကြ်န္ေတာ္ ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ျငိမ္႔မိတယ္။
သူ ေျပာတာ မွန္ပါတယ္၊ ကေလးေတြ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ေတာင္းစားရင္ ေငြရလြယ္မွန္းသိတဲ႔အခါ ႀကီးလာရင္ ဘယ္အလုပ္လုပ္ခ်င္ေတာ႔မလဲ၊ အလြယ္လုိက္တတ္သြားျပီ၊ ပညာသင္ဖုိ႔လဲ စိတ္ကူးမွာ မဟုတ္ေတာ႔ဘူးေလ။
တကယ္တမ္းလဲ သူေတာင္းစားေလးေတြ ေရာက္လာတဲ႔အခါ ကြ်န္ေတာ္႔အသိက ပုိက္ဆံမေပးတဲ႔အျပင္ ေခၚျပီး ရစ္လုိက္ပါေသးတယ္။
မင္း ဘယ္မွာေနလဲကြ၊ မင္း မိဘမရွိဘူးလား၊ ေက်ာင္းတက္လား၊ ဘာညာေပါ႔။
ကေလးကလဲ ျပန္ေျဖပါတယ္၊ (ပုိက္ဆံေလးမ်ား ရမလားေပါ႔)၊ ဘယ္ရြာကပါ၊ အိမ္မွာ စားစရာလုံး၀မရွိလုိ႔ပါ၊ ပုိက္ဆံေလး နည္းနည္းေလာက္ေပးပါေပါ႔။
ကြ်န္ေတာ္႔မိတ္ေဆြက လုံး၀ မေပးပါဘူး၊ သူေတာင္းစားေလးေျပာတာကုိလဲ ယုံႀကည္ဟန္မတူပါဘူး။ တစ္က်ပ္ေတာင္ မထုတ္ပါဘူး၊ မင္းတုိ႔ လက္အေကာင္း၊ ေျခအေကာင္း၊ အလုပ္လုပ္လုိ႔ ရရဲ႔သားနဲ႔ ဘာလုိ႔လုိက္ေတာင္းစားေနတာလဲ၊ မင္းမရွက္ဘူးလား စသျဖင္႔ ႀသ၀ါဒေတာင္ ေျခြလုိက္ပါေသးတယ္။
ေနာက္ေတာ႔လဲ သူေတာင္းစားေလးချမာ ေလကုန္တာနဲ႔ မကာမိဘဲ လက္ဗလာျပန္ထြက္သြားပါေတာ႔တယ္။
ဒီျဖစ္ရပ္မွာ ကြ်န္ေတာ္႔မိတ္ေဆြရဲ႔ ေတြးေခၚယူဆခ်က္နဲ႔ လုပ္ေဆာင္မႈဟာ မွားသလားဆုိေတာ႔ မမွားပါဘူး။
ဒါျဖင္႔ မွန္သလားလုိ႔ ေမးရင္ေရာ မွန္တယ္လုိ႔ ေျပာႏုိင္ပါသလား။
ကြ်န္ေတာ္ မေျဖတတ္ပါဘူး။
ဒါေပမယ္႔ ကြ်န္ေတာ္႔အေတြးထဲမွာေတာ႔ သက္ႀကီးရြယ္အုိေတြ၊ ဒုကၡိတေတြကလြဲလုိ႔ တျခားသူေတာင္းစားေတြကုိ ပုိက္ဆံေပးတာဟာ သူတုိ႔အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္ကုိ ခ်ိဳးႏွိမ္လုိက္တာပဲဆုိတဲ႔ အေတြးေလးတစ္ခုေတာ႔ ရသြားခဲ႔ပါတယ္။
ဒီယူဆခ်က္ဟာ မွန္လား၊ မွားလား သုံးသပ္ဖုိ႔ ကြ်န္ေတာ္မစဥ္းစားမိေသးခင္မွာဘဲ ကံတရားရဲ႔ ပုိ႔ေဆာင္မႈေႀကာင္႔ ဥေရာပႏုိင္ငံတစ္ႏုိင္ငံကုိ ကြ်န္ေတာ္ ေရာက္လာခဲ႔ပါတယ္။
အေနာက္ႏုိင္ငံတစ္ခုမွာ ရက္ေပါင္းမ်ားစြာ ေနထုိင္ျပီးေနာက္ သူေတာင္းစားနဲ႔ပတ္သက္လုိ႔ ကြ်န္ေတာ္႔ေခါင္းထဲက အထက္ပါအေတြးေလးဟာ မွန္သလား၊ မွားသလား သုံးသပ္ႀကည္႔ဖုိ႔ အေျခအေနေတြ ဖန္လာခဲ႔ပါေတာ႔တယ္။
အေနာက္ႏုိင္ငံေတြဆုိတာ အားလုံး သိတဲ႔အတုိင္းပဲ ကုိယ္႔အားကုိယ္ကုိးဖုိ႔ အင္မတန္အားေပးတဲ႔ ႏုိင္ငံေတြပါ။
ပညာေရးမျပီးဆုံးေသးတဲ႔ ေက်ာင္းသားေတြေတာင္ အသက္၁၈ႏွစ္ျပည္႔ရင္ ကုိယ္႔ေက်ာင္းစရိတ္ ကုိယ္ရွာျပီး ေက်ာင္းတက္ဖုိ႔ ႀကိဳးစားႀကတဲ႔ ႏုိင္ငံျဖစ္ပါတယ္။
အစက ကြ်န္ေတာ္ထင္ခဲ႔တာေတာ႔ ဒီလုိႏုိင္ငံမ်ိဳးေတြမွာ သူေတာင္းစားအင္မတန္ရွားလိမ္႔မယ္လုိ႔ေပါ႔။
တကယ္တမ္းေတာ႔ သူေတာင္းစားေတြဟာ မေပါေပမယ္႔ ရွားေတာ႔ မရွားပါဘူး။
အဖုိးႀကီး၊ အဖြားႀကီးေတြလဲ ေတာင္းေနတာ ေတြ႔ဖူးတယ္၊ ကေလးကုိ လက္ဆြဲလုိ႔ အေမက လုိက္ေတာင္းေနတာလဲ ေတြ႔ဖူးတယ္၊ ဒုကၡိတေတြ လုိက္ေတာင္းေနတာလဲ ေတြ႔ဖူးတယ္၊
အဲ ေျခအေကာင္း လက္အေကာင္း အလုပ္လုပ္ႏုိင္တဲ႔ သန္သန္မာမာ လူလတ္ပုိင္းအရြယ္ ေယာက်္ား၊ မိန္းမ ေတြ ေတာင္းစားေနႀကတာေတာင္ ေတြ႔ရရဲ႔။
အဲဒီလုိ လူေတြရဲ႔ အ၀တ္အစားဟာ စုတ္ျပတ္သတ္ေနတာေတာ႔ မဟုတ္ဘူး၊ တစ္ခါတစ္ေလ ကြ်န္ေတာ္၀တ္ထားထက္ေတာင္ ဖက္ရွင္က်ရင္ က်ေနမယ္၊ စတုိင္မိရင္ မိေနမယ္၊ တစ္ခါတစ္ေလ သူ႔နံေဘးမွာ သူေမြးထားတဲ႔ ေခြးလွလွတစ္ေကာင္ ရွိခ်င္ရွိမယ္၊ ေႀကာင္ေလး ႏွစ္ေကာင္၊သုံးေကာင္ ရွိခ်င္ရွိမယ္။
ဆုိင္းဘုတ္စာရြက္ေလးေတြေတာ႔ သူတုိ႔ေဘးနားမွာ ရွိတယ္၊ သူဟာ အိမ္ေျခယာမဲ႔၊ ဒါမွမဟုတ္ အလုပ္လက္မဲ႔၊ ဒါမွမဟုတ္ ေရာဂါတစ္ခုခုကုိ ေဆးကုဖုိ႔ စသျဖင္႔ေပါ႔။
ျမန္မာႏုိင္ငံက သူေတာင္းစားေတြနဲ႔ ကြာတာကေတာ႔ သူတုိ႔က အတင္းလုိက္မေတာင္းဘူး။ ကားဂိတ္၊ ရထားဂိတ္နဲ႔ လူစည္ကားရာအရပ္ေတြမွာ ကုိယ္႔ဘာသာ ဆုိင္းဘုတ္ေလးေထာင္ျပီး ထုိင္ေနႀကတာပါပဲ။ တခ်ိဳ႔ကေတာ႔ လက္၀ါးေလးျဖန္႔ရင္းေပါ႔။ အခ်ိဳ႔ကေတာ႔ သက္ဆုိင္ရာဘုရားစာေလးေတြ ရြတ္ရင္းေပါ႔။
ေျမေအာက္ရထားတြဲေတြမွာ ဆုိရင္ေတာ႔ သူေတာင္းစားေတြဟာ သူ႔အခက္အခဲေတြကုိ ပါးစပ္က ေျပာရင္း အိတ္တစ္လုံးကုိင္ျပီး ထုိင္ေန၊ ရပ္ေနႀကသူေတြ အလယ္ကေန ဒီတုိင္းျဖတ္သြားတာပါပဲ။
ဒီေနရာမွာ တစ္ခုေျပာခ်င္တာက သူတုိ႔ဆီက လူစည္ကားရာအရပ္ေတြမွာ သူေတာင္းစားေတြအျပင္ တူရိယာတစ္မ်ိဳးမ်ိဳးနဲ႔ သီခ်င္းဆုိေနသူေတြလဲ ရွိတယ္၊ အဖြဲ႔လုိက္လည္း ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္၊ သီခ်င္းဆုိတာ မဟုတ္လဲ ကုိယ္တတ္ကြ်မ္းရာ အႏုပညာတစ္ခုခုကုိ ေဖာ္က်ဴးျပသေနႀကသူေတြလည္း ရွိတယ္။
သူတုိ႔အနီးမွာ သူေတာင္းစားမ်ားနည္းတူ ဦးထုပ္ေလးတစ္လုံးျဖစ္ေစ၊ ခြက္ကေလးတစ္ခြက္ျဖစ္ေစ၊ အိတ္ကေလးတစ္လုံးျဖစ္ေစ ခ်ထားေလ႔ရွိတယ္။
ဒါေပမယ္႔ ဒီလူေတြဟာ သူေတာင္းစားေတြမဟုတ္ပါဘူး၊ လမ္းသြားလမ္းလာျပည္သူလူထုကုိ သူတုိ႔တတ္ကြ်မ္းတဲ႔ အႏုပညာနဲ႔ ေဖ်ာ္ေျဖေနႀကတာသာ ျဖစ္ပါတယ္။
လမ္းသြားလမ္းလာမ်ားကလဲ အဆင္ေျပရင္ ရပ္ႀကည္႔ေနမယ္၊ ဒါမွမဟုတ္ နားေသာတဆင္မယ္ေပါ႔။ ေနာက္ျပီးေတာ႔ ဦးထုပ္ထဲကုိျဖစ္ေစ၊ ခြက္ထဲကုိျဖစ္ေစ၊ တတ္ႏုိင္သေလာက္ ပုိက္ဆံေလးေတြ ထည္႔သြားႀကတယ္။
ဒါဟာ ဒီလူေတြ ေတာင္းစားေနတာပဲ ဆုိတဲ႔သေဘာနဲ႔ ပုိက္ဆံကုိ စြန္႔ႀကဲသြားတာမဟုတ္ပါဘူး။
အႏုပညာတစ္ရပ္ရပ္ကုိ အခ်ိန္ကုန္ခံျပီး ေလ႔လာလုိက္စားထားႀကတဲ႔သူေတြကုိ ေလးစားအားေပးတဲ႔အေနနဲ႔ ျဖစ္ပါတယ္။ ေပးဆပ္ခဲ႔တဲ႔ သူတို႔ရဲ႔ အခ်ိန္ေတြ၊ သူတုိ႔ရဲ႔ လုပ္အားေတြအတြက္ေပါ႔။
ဒီလူေတြရတဲ႔ပုိက္ဆံဟာ ေတာင္းစားတဲ႔ပုိက္ဆံမဟုတ္ပါဘူး၊ အႏုပညာေႀကးပါ၊ သူတုိ႔ဟာ ေတာင္းစားေနႀကတာ မဟုတ္ပါဘူး၊ အႏုပညာအလုပ္နဲ႔ အသက္ေမြးေနတာလုိ႔ ဆုိႏုိင္ပါတယ္။
လမ္းေပၚမွာ အႏုပညာတစ္ရပ္ရပ္နဲ႔ ေဖ်ာ္ေျဖလုိ႔ လမ္းသြားလမ္းလာေတြက ပုိက္ဆံလွဴဒါန္းသြားတာေတာ႔ ဟုတ္ပါျပီ။ ဘာမွ မလုပ္ဘဲ လမ္းေဘးမွာ ထုိင္ျပီး ေတာင္းစားေနႀကတဲ႔ သူေတာင္းစားအစစ္ေတြကုိေရာ လမ္းသြားလမ္းလာ ခရီးသြားေတြက စြန္႔ႀကဲႀကရဲ႔လား။
ကုိယ္႔အားကုိယ္ကုိးဖုိ႔ အင္မတန္အားေပးတဲ႔ အေနာက္ႏုိင္ငံမွာ ဘာမွမလုပ္ဘဲ လမ္းေဘးမွာ ငုတ္တုတ္ထုိင္ေနတဲ႔ သူေတာင္းစားကုိ သူတုိ႔ စြန္႔ႀကဲႀကပါ႔မလား။
ဟင္႔အင္း၊ သူတုိ႔ စြန္႔ႀကဲႀကပါတယ္၊ ေငြအေႀကြပါသူေတြ ဒါမွမဟုတ္ စြန္႔ႀကဲဖုိ႔ အဆင္ေျပတယ္ဆုိရင္ စြန္႔ႀကဲသြားႀကတာပါပဲ။
အဖုိးႀကီး၊ အဖြားႀကီးေတြ၊ ဒုကၡိတေတြကုိ စြန္႔ႀကဲတာ ထားပါေတာ႔၊ အားကုိးရာမဲ႔ေတြကုိး။
ေျပာက္က်ား၀တ္စုံ၀တ္ထားျပီး ေျချပတ္၊လက္ျပတ္ စစ္ထြက္ေတြမ်ားဆုိ ကူညီႀကပါလုိ႔ေတာင္ ေအာ္စရာမလုိ၊ ေျမေအာက္ရထားတြဲထဲ တစ္ေခါက္ျဖတ္ေလွ်ာက္လုိက္ရုံနဲ႔ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ ပုိက္ဆံေတြ ထည္႔ႀကတာ ေတြ႔ရမယ္။ တေလးတစားနဲ႔ေပါ႔။
ထားပါေတာ႔။
ဒီလုိလူေတြအျပင္ ကူညီႀကပါဆုိတဲ႔ ဆုိင္းဘုတ္ေတြေထာင္ျပီး လမ္းေဘးထုိင္ေနသူ လူေကာင္းပကတိ လူလတ္ပုိင္းေတြ၊ ကုိယ္က စားမရွိလုိ႔ ေတာင္းစားေနတာေတာင္ ေခြးေတြ၊ ေႀကာင္ေတြ ေမြးထားတဲ႔ လူေကာင္းပကတိ လူလတ္ပုိင္းသူေတာင္းစားေတြေရာ ပုိက္ဆံထည္႔တဲ႔သူ ရွိမွ ရွိပါ႔မလား။
အဲဒီလုိေတြးမိရင္ေတာ႔ ခင္ဗ်ား မွားသြားမယ္၊ သိပ္ရွိတာေပါ႔ဗ်ာ၊ ဒီႏုိင္ငံမွာ ေတာင္းတဲ႔သူရွိရင္ ပုိက္ဆံထည္႔တဲ႔သူလဲ ရွိကုိရွိတယ္ဗ်။ နာရီအနည္းငယ္ေလာက္ ေတာင္းရုံနဲ႔ မက္ေဒါနယ္က ဘာဂါေလာက္ေတာ႔ သြား၀ါးလုိ႔ ရႏုိင္ပါတယ္။
ဟာ ဒါအေနာက္ႏုိင္ငံေလ၊ ကုိယ္႔အားကိုယ္ကုိးဖုိ႔ အင္မတန္အားေပးတဲ႔ ႏုိင္ငံေလ၊ ဘယ္႔ႏွယ္ ခုေတာ႔ သူေတာင္းစားအားေပးတဲ႔တုိင္းျပည္ျဖစ္ေနပါေပါ႔လား။
ဟုတ္ကဲ႔၊ ကြ်န္ေတာ္လဲ အဲဒီအတုိင္း ေတြးခဲ႔ဖူးပါတယ္။
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔လုိ သူမ်ားကုိ သနားတတ္တဲ႔ အေရွ႔တုိင္းႏုိင္ငံေတြဆုိ ထားပါေတာ႔၊ ဒါ ကုိယ္႔ကုိကုိယ္ကလြဲလုိ႔ သူမ်ားကုိ ဂရုမစုိက္တတ္တဲ႔ အေနာက္တုိင္းႏုိင္ငံေလဗ်ာ၊ ဘာေႀကာင္႔ သူေတာင္းစားေတြကုိ ဒီေလာက္ေတာင္ အားေပးႀကပါလိမ္႔။
ဒီလုိအရာေတြကုိ ျမင္ရတာမ်ားလာေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္႔မွာလဲ ေတြးစရာ ျဖစ္လာေတာ႔တာေပါ႔။
ဒီႏုိင္ငံကလူေတြက အင္မတန္ သနားတတ္လုိ႔မ်ားလား၊
မုိးလင္းကေန မုိးခ်ဳပ္ထိ ေျပးလႊားလႈပ္ရွားေနမွ စား၀တ္ေနေရးေျပလည္ႏုိင္မယ္႔ ဒီလုိႏုိင္ငံမ်ိဳးမွာ အလုပ္လုပ္ေနႀကတဲ႔သူေတြအေနနဲ႔ အလုပ္လုပ္ႏုိင္လ်က္နဲ႔ မလုပ္ဘဲ ေအးေအးလူလူေတာင္းစားေနႀကတဲ႔ ဒီလူေတြအေပၚ သဒၶါတရားထားဖုိ႔ဆုိတာ လြယ္ႏုိင္ပါ႔မလား။
ကြ်န္ေတာ္႔အတြက္ေတာ႔ ပုစ ၦာတစ္ပုဒ္လုိေပါ႔၊ ေတြးရခက္ေနျပီ။
ကုိယ္သိကြ်မ္းသူ ဒီႏုိင္ငံသားတစ္ေယာက္ေယာက္ကုိ ေဟ႔ မင္းတုိ႔ ႏုိင္ငံသားေတြ ဘာလုိ႔ သူေတာင္းစားအားေပးႀကတာတုန္းလုိ႔ ေမးရင္လဲ အထုိးခံရဖုိ႔ပဲ ရွိတယ္မဟုတ္လား၊ ဒီေတာ႔ ဘယ္သူ႔ကုိမွလဲ မေမးရဲဘူးဗ်။
ဒီလုိနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အိမ္ေျခယာမဲ႔တစ္ေယာက္ပါ၊ ကြ်န္မဟာ အလုပ္လက္မဲ႔ပါ စတဲ႔ ဆုိင္းဘုတ္ေလးေတြကုိ ျမင္ရပါမ်ားလာေတာ႔ ကြ်န္ေတာ္ နည္းနည္းေတာ႔ သေဘာေပါက္သလုိ ရွိလာခဲ႔တယ္။
ခင္ဗ်ားေရာ။
ကြ်န္ေတာ္ဟာ အိမ္ေျခယာမဲ႔ပါ၊ ကြ်န္ေတာ္ဟာ အလုပ္လက္မဲ႔ပါ၊ ကြ်န္ေတာ္႔မွာ ရွိသမွ်အရာအားလုံးကုိ ဆုံးရႈံးခဲ႔ပါျပီ။
အဲဒီစာသားေလးကုိ ေလး၊ငါး၊ဆယ္ေခါက္ေလာက္ ခင္ဗ်ားဖတ္ႀကည္႔စမ္းဗ်ာ။
ခင္ဗ်ား ဘာေတြ ေတြးမိလဲ။ ဘာခံစားမိလဲ။
ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိတာေတာ႔ ဒီလုိဗ်။
သူေတာင္းစားေတြ ဘာလုိ႔ ေတာင္းစားလဲ၊ စားစရာမရွိလုိ႔ေပါ႔။
စားစရာ ဘာလုိ႔ မရွိလဲ၊ ပုိက္ဆံမရွိလုိ႔ေပါ႔။
ပုိက္ဆံ ဘာလုိ႔ မရွိလဲ၊ အလုပ္မလုပ္လုိ႔ေပါ႔။
အလုပ္ ဘာလုိ႔ မလုပ္လဲ၊ အလုပ္မရွိလုိ႔ေပါ႔။
အလုပ္ဘာလုိ႔မရွိလဲ၊ ေအာ္ မရွိပါဘူးဆုိမွ ရွာမရလုိ႔ေပါ႔။
ဒီမွာ အေျဖေပၚျပီလုိ႔ ကြ်န္ေတာ္ ထင္မိပါရဲ႔။
ကြ်န္ေတာ္တုိ႔ရဲ႔ ကမၻာေလာကႀကီးဟာ လူတုိင္းကုိ ပုိက္ဆံရမယ္႔အလုပ္၊ ထမင္းေကြ်းေပးမယ္႔အလုပ္ မေပးႏုိင္ဘူးဗ်၊ အလုပ္ဆုိတာမ်ား ရွာလုပ္လဲ ရပါတယ္တဲ႔၊ ေကာင္းျပီေလ၊ သုိ႔ေသာ္ သမၼာအာဇီ၀အလုပ္ကေတာ႔ ရွားပါလိမ္႔မယ္ဗ်ာ။
ဒီေတာ႔ ဒီလုိေျဖရွင္းခ်က္ေလး ထုတ္ႀကည္႔ရေအာင္။
လူတစ္ေယာက္ အလုပ္လက္မဲ႔ျဖစ္သြားျပီ၊ ဒီအခါ သူ႔မွာ ၀င္ေငြမရွိေတာ႔ဘူး၊
အလုပ္သစ္ရွာရင္းနဲ႔ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ ရွိတာေလးေတြ ေရာင္းစားရေတာ႔မယ္၊ အဓိက ကေတာ႔ စားေရးပါပဲ၊ မေသေအာင္ေတာ႔ ၀မ္းဗုိက္ကုိ ျဖည္႔ကုိ ျဖည္႔ေပးရမယ္၊
ငါေတာ႔ ေသခ်င္တာပဲလုိ႔ ဘယ္ေလာက္ေျပာေျပာ လူဆုိတာ ေသရမွာ ေႀကာက္ႀကတဲ႔အမ်ိဳးပါပဲ။
ဒီလုိနဲ႔ အလုပ္ကလည္း ရွာမရတဲ႔အျပင္ ပုိင္ဆုိင္သမွ်ေလးေတြလဲ ကုန္၊ အိမ္ေျခယာမဲ႔လဲ ျဖစ္သြားပါေလေရာ၊ (အစကတည္းက မရွိတာလဲ ျဖစ္ခ်င္ျဖစ္မယ္)
ကဲ ၀င္ေငြလဲ မရွိဘူး၊ ေရာင္းစရာလဲ ဘာမွ မရွိေတာ႔ဘူး၊ ဒါေပမယ္႔ ဗုိက္က ဆာေနျပီ၊ ဘာလုပ္မလဲ။
ေတာင္းစားရေတာ႔မွာေပါ႔ဗ်ာ။
ေတာင္းစားတဲ႔အခါ အိမ္ျပန္မ၀ယ္ႏုိင္ေပမယ္႔ အစာမစားရလုိ႔ မေသဖုိ႔အတြက္ေတာ႔ စိတ္ခ်သြားရျပီေပါ႔။
ေကာင္းျပီ။ ဒီေနရာမွာ ေတာင္းစားတဲ႔သူဟာ အလုပ္လုပ္ႏုိင္ပါလ်က္နဲ႔ မလုပ္ဘဲ ေတာင္းစားေနတာ၊ တစ္ျပားမွ မထည္႔ဘူးဟာဆုိတဲ႔ လူေတြခ်ည္းပဲ ရွိမယ္ ဆုိပါစုိ႔။
ဒီ အိမ္ေျခယာမဲ႔၊ အလုပ္လက္မဲ႔လူဟာ ေတာင္းစားပါေသာ္လည္း တစ္ျပားမွ မရ၊ ဗုိက္ကလဲ အင္မတန္ဆာေနျပီ၊ ဘယ္လုိမွ ထိန္းမထားႏုိင္ေတာ႔ဘူး၊ ဒီလူ ဘာလုပ္မလဲ။
အင္း၊ ေတာင္းစားလုိ႔ မရမွေတာ႔ ခုိးစားျပီေပါ႔ဗ်ာ၊ ခုိးမယ္၊ ၀ွက္မယ္၊ လုမယ္၊ ၀မ္းေရးအတြက္ကေတာ႔ လုပ္ရမွာပဲကုိယ္႔လူေရ၊ ေျခလက္ေတြရွိေနပါလ်က္ အဆာလြန္ျပီးေတာ႔ အေသခံမယ္႔သူေတာ႔ အင္မတန္ရွားလိမ္႔မယ္ဗ်။
ကဲ အခုေတာ႔ သူေတာင္းစားအားေပးရျခင္းရဲ႔ အေျဖကုိ အျပည္႔အစုံမဟုတ္ေတာင္ တစ္ခ်ိဳ႔တစ္၀က္ေတာ႔ ေဖၚႏုိင္ျပီထင္တာပါပဲ။
တကယ္ေတာ႔ သူေတာင္းစားအားေပးျခင္းဟာ သူခုိးအားမေပးျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ ခါးပုိက္ႏႈိက္အားမေပးျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္၊ ဓားျပအားမေပးျခင္းပဲ ျဖစ္ပါတယ္။
ေဟ႔ ေဟ႔၊ ခုိးခ်င္တဲ႔သူကေတာ႔ ခုိးမွာပဲ၊ ဓားျပတုိက္ခ်င္တဲ႔သူက တုိက္မွာပဲလုိ႔ ခင္ဗ်ားေျပာခ်င္လား။
ဟုတ္ေတာ႔ ဟုတ္ပါတယ္၊ သူခုိးေတြကေတာ႔ ခုိးေနမွာပဲ၊
ဒါေပမယ္႔ ဗုိက္၀ေနတဲ႔ သူေတာင္းစားတစ္ေယာက္ဟာ သူခုိး ျဖစ္ခ်င္မွ ျဖစ္လာလိမ္႔မယ္၊ ေနာက္ျပီး စားစရာလုံး၀မရွိတဲ႔ သူေတာင္းစားတစ္ေယာက္ေႀကာင္႔ သူခုိးစာရင္းထဲမွာ ေနာက္တစ္ေယာက္ တုိးလာႏုိင္တယ္မဟုတ္လား။
ကြ်န္ေတာ္ ေတြးမိသေလာက္ေပါ႔ေလ၊ ဒီလုိလဲ ဟုတ္ခ်င္မွ ဟုတ္မယ္၊ ဒါထက္လဲ အဓိပၸါယ္ ပုိက်ယ္ျပန္႔ခ်င္ က်ယ္ျပန္႔မယ္ေပါ႔။
ဘာပဲေျပာေျပာ အေျဖေလးတစ္ခု ရွာေတြ႔တဲ႔အတြက္ ကြ်န္ေတာ္ေတာ႔ ေက်နပ္သြားျပီ။
ခင္ဗ်ားေတာ႔ ေက်နပ္လားမသိဘူး။
မေက်နပ္လဲ ကြ်န္ေတာ္ေတာ႔ ထပ္မေတြးခ်င္ေတာ႔ဘူးဗ်။
ဒီေတာ႔ ျမန္မာျပည္က လူေတြေျပာေျပာေနႀကတဲ႔ စကားေလးနဲ႔ပဲ ပိတ္လုိက္ရေအာင္။
ေျခအေကာင္း၊လက္အေကာင္းသူေတာင္းစားမ်ားကုိ အလုပ္လုပ္ခ်င္စိတ္ေပၚေပါက္ေစရန္အတြက္ ပုိက္ဆံမေပးျခင္းျဖင္႔ ကူညီႀကပါဆုိတာေလ။
ဟဲ..ဟဲ.. ခင္ဗ်ား ဘယ္လုိဆုံးျဖတ္မလဲဗ်။
သူေတာင္းစားကုိ ပုိက္ဆံေပးျခင္းျဖင္႔ အားေပးမလား။
သူေတာင္းစားကုိ ပုိက္ဆံမေပးျခင္းျဖင္႔ သူခုိးေတြကုိပဲ အားေပးမလား။
ႀကိဳက္ရာေရြးေပေတာ႔ဗ်ိဳ႔။


Thursday, June 13, 2013

စစ္ႀကီးျပီးတဲ႔အခါ


စစ္ႀကီးစတင္တဲ႔အခါ
လူငယ္ေတြ ေသလြန္ႀက
လူႀကီးေတြ ဦးေႏွာက္ေျခာက္ႀက

စစ္ႀကီးျပီးဆုံးတဲ႔အခါ
လူငယ္ေတြ ရွင္သန္ႀက
လူႀကီးေတြ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ႀက

စစ္ႀကီးျပီးသြားတဲ႔အခါ
ေသနတ္သံနဲ႔ ဗုံးဆံေတြႀကား
ပုန္းလွ်ိဳးေနခဲ႔ႀကရတဲ႔
မိဘမဲ႔ကေလးေတြနဲ႔ ကေလးမဲ႔မိဘေတြရဲ႔
ငိုရႈိက္သံေတြ ခပ္သဲ႔သဲ႔ႀကား
ခဏအတြင္းမွာပဲ
ျငိမ္းခ်မ္းေရးအတြက္ တီးတဲ႔လက္ခုပ္သံေတြႀကား
တုိး၀င္ေပ်ာက္ကြယ္သြား

စစ္ႀကီးျပီးသြားတဲ႔အခါ
ေဆးရုံေပၚက လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္
လက္မရွိေတာ႔တာ ေမ႔ျပီး
လက္ခုပ္တီးဖုိ႔ျပင္
ေျခေထာက္မရွိေတာ႔တဲ႔ လူငယ္ေလးက
ထ ကဖုိ႔ ႀကိဳးစား
မ်က္လုံးမျမင္ေတာ႔တဲ႔ လူငယ္ေလး
မ်က္ရည္တေပါက္ေပါက္က်လာ
ေတာထဲေရာက္ေနတဲ႔
ေျခအေကာင္းလက္အေကာင္းလူငယ္ေလးကေတာ႔
စြန္႔ခြာသြားတဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကုိ သတိရလုိ႔
ေျမႀကီးကုိ လက္နဲ႔ စမ္းႀကည္႔ေနတယ္

စစ္ႀကီးျပီးသြားတဲ႔အခါ
လူငယ္ေတြမွာ အာဃာတ မရွိႀကေတာ႔ဘူး
အႏုိင္အရႈံးကုိလဲ သူတုိ႔ မသတ္မွတ္ဘူး
ရန္ျငိဳးလဲ မထားတတ္ဘူး
ျပန္ဆုံႏုိင္မယ္႔သူေတြအတြက္ ေပ်ာ္မယ္
ျပန္မဆုံႏုိင္ေတာ႔မယ္႔သူေတြအတြက္ ၀မ္းနည္းမယ္
ရုိးရွင္းပါရဲ႔

စစ္ႀကီးျပီးသြားတဲ႔အခါ
စုိက္ဖုိ႔ပ်ိဳးဖုိ႔
လယ္သမားဟာ လယ္ေျမထံ ျပန္လာတယ္
သည္ေျမေအာက္မွာ မုိင္းခင္းထားသလား
ေသခ်ာမသိႏုိင္
သည္ေျမေအာက္မွာ
ႏုိင္ငံအတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း
လူမ်ိဳးအတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း
ျပည္ေထာင္စုအတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း
အဖြဲ႔အစည္းအတြက္ေသာ္လည္းေကာင္း
ယုံႀကည္ခ်က္အရလည္းေကာင္း
ခံယူခ်က္အရလည္းေကာင္း
လုိအပ္ခ်က္အရလည္းေကာင္း
အမိန္႔အရလည္းေကာင္း
သုိ႔တည္းမဟုတ္
ေရွာင္ပုန္းေျပးလႊားရင္းျဖင္႔ လည္းေကာင္း
လဲေလ်ာင္းေနသူေတြေတာ႔ ေသခ်ာေပါက္ရွိရဲ႔
သူတုိ႔ ေပးဆပ္ဖုိ႔ႀကိဳးစားေနႀကတုန္းပဲ
ေျမႀသဇာအျဖစ္
သူတုိ႔မိသားစုနဲ႔ သူတုိ႔အခ်င္းခ်င္းကလြဲလုိ႔
သူတုိ႔ကုိ သတိရမယ္႔သူ မရွိေလာက္ေတာ႔

စစ္ႀကီးျပီးတဲ႔အခါ
လူငယ္အခ်ိဳ႔ ေျမႀသဇာျဖစ္ႀက
လူႀကီးေတြ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ႀက

Wednesday, June 12, 2013

ေခတ္လား လူလား


မင္းတုိ႔ရဲ႔ ေခတ္ကုိ အမီမလုိက္ႏုိင္တာ ေတာင္းပန္ပါရဲ႔
မင္းတုိ႔က
သိကၡာထက္ ရမၼက္ကုိ ပုိတန္ဖုိးထားတယ္
ကုိယ္က်င္႔တရားထက္ ရလုိမႈကုိ ေရွ႔တန္းတင္တယ္
ငါးပါးသီလထက္ ဆႏၵကုိ ဦးစားေပးတယ္
ေခတ္နဲ႔အမီ ေရွ႔ကိုတုိးရင္း
က်ေပ်ာက္ခဲ႔ႀကတာ ဓေလ႔ထုံးတမ္းေတြေလ
ထိန္းသိမ္းမႈအစဥ္အလာေတြဆုိတာ ဒိတ္ေအာက္သြားတတ္လား
ျပတုိက္မွာပဲ ထားရေတာ႔မွာလား
မင္းတုိ႔ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပါးပါးကစားေနႀကတဲ႔ ကစားပြဲေတြကို
ငါက မ်က္စိေနာက္တယ္
တရားသေဘာနဲ႔ႀကည္႔ရင္ 
ဘယ္အရာမွ မက္စရာမရွိတာေတာ႔ ဟုတ္တယ္
ခႏၶာဆုိတာႀကီးကလဲ အေရျပားတစ္ေထာက္စာပဲေပါ႔ေလ
ဟက္...ဟက္...
သူမ်ားလုိ မုိးခါးေရမေသာက္တတ္မွေတာ႔
ငါပဲ ေနခဲ႔လုိက္ေတာ႔မယ္
လူပီသခ်င္ရင္ေတာ႔
ကုိယ္႔ကုိကုိယ္ တန္ဖုိးထားတတ္ဖုိ႔နဲ႔ တပါးသူကုိ တန္ဖုိးထားတတ္ဖုိ႔လဲ လုိေသးတယ္...

Sunday, May 26, 2013

my robot arm in robot studio



ကြ်န္ေတာ္လုပ္ထားတာေလးပါ။
တင္စရာမရွိေသးလုိ႔ ဒါေလးပဲ တင္လုိက္တယ္ :P

Saturday, May 11, 2013

ေလထဲ၌သာ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီး ပ်ံ၀ဲႀကပါစုိ႔


တစ္ေန႔သ၌ ကြ်ႏု္ပ္သည္ ကြန္နက္ရွင္ေကာင္းသည္႔အခ်ိန္ ညနက္သန္းေခါင္ႀကီး၌ လက္စြဲေတာ္လက္ပ္ေတာ႔ကုိ ဖြင္႔ကာ မည္သည္႔အခါမွ် သုံးစြဲ၍ တင္းတိမ္ေရာင္႔ရဲျခင္းမရွိေလေသာ ေဖ႔စ္ဘုတ္ခ္ဟူသည္႔ လူမႈကြန္ယက္ႀကီးအတြင္းတြင္ ေမြ႔ေပ်ာ္လ်က္ ရွိေနေခ်၏။
ေဖ႔စ္ဘုတ္ခ္ေပၚမွ ဆရာ႔ဆရာႀကီးမ်ား၏ ေ၀ဖန္ေရးႏွင္႔ေလကန္ေရး သုံးသပ္ခ်က္ႀကီးမ်ားကို၄င္း၊ မဟာ႔မဟာအႀကံေပးခ်က္ႀကီးမ်ားကုိ၄င္း၊ သူမ်ားမေကာင္းေႀကာင္း၊ ကုိယ္ေကာင္းေႀကာင္း စေတးတပ္မ်ားကို၄င္း၊ သတင္းအေယာင္ေဆာင္ အတင္းအဖ်င္းေပါင္းစုံကုိ၄င္း အားပါးတရဖတ္ရႈလ်က္ရွိစဥ္မွာပင္ ကြ်ႏု္ပ္သည္ မည္သုိ႔မည္ပုံျဖစ္သြားသည္မသိ၊ ရုတ္တရက္အိပ္ေပ်ာ္သြားကာ အိပ္မက္မ်ားမက္ေနေခ်၏။
အိပ္မက္ထဲတြင္ ကြ်ႏု္ပ္သည္ ေလထဲ၌ ပ်ံ၀ဲလ်က္ရွိ၏။
ကြ်ႏု္ပ္လည္း လြန္စြာမွ အံ႔အားသင္႔မိ၏။
ငါ႔အခန္းကေလးဟာ ေလဟာနယ္မ်ား ျဖစ္သြားေလေရာ႔သလားဟုလည္း ေတြးမိ၏။
ပထမေသာ္ ေပ်ာ္ရႊင္မိ၏။
ဒုတိယေသာ္ စိတ္လႈပ္ရွား၏။
တတိယေသာ္ ေႀကာက္ရြ႔ံမိ၏။
ေနာက္ဆုံး၌ အားကနဲ အက်ယ္ႀကီးထေအာ္လုိက္မိေသာအခါ ကြ်ႏု္ပ္၏ ခႏၶာကုိယ္အတၱေဘာႀကီးသည္ အဆမတန္ ေဖာင္းကားလာျပီးေနာက္ ဒုိင္းကနဲ ေပါက္ကြဲသြားေလေတာ႔၏။
အိပ္မက္မွ လန္႔ႏုိးလာေသာအခါ ကြ်ႏု္ပ္မွာ ရင္ေတြခုန္ျပီး ေခြ်းေစးမ်ားပ်ံလ်က္ ရွိ၏။
ေလေပၚ၌ ပ်ံ၀ဲေနလ်က္က ဘာေႀကာင္႔ ေပါက္ကြဲသြားပါလိမ္႔ဟု ေတြးမိ၏။
ထုိ႔ျပင္တ၀ ဘာေႀကာင္႔မ်ား ပ်ံ၀ဲေနရပါသနည္းဟုလည္း ေတြးမိ၏။
ငါ႔အခန္းကပဲ ေလဟာနယ္ျဖစ္ေနလုိ႔ ေလေပၚပ်ံေနေလေရာ႔သလား။
သုိ႔တည္းမဟုတ္ ခႏၶာကုိယ္ထဲမွာ ေလေတြ အဆမတန္မ်ားျပားလာျပီး ေပါ႔ပါးသြားကာ ေလေပၚ ပ်ံ၀ဲေနျခင္းေပလား။
ေ၀ခြဲမရျဖစ္ကာ ထုိင္ရာမွ ရုတ္တရက္ထလုိက္စဥ္ ကြ်ႏု္ပ္၏ေျခဖ၀ါးေအာက္မွ မဟာပထ၀ီ အိမ္ႀကမ္းျပင္သည္ သိမ္႔ကနဲ တုန္ခါသြားေခ်၏။
ဘုရား...ဘုရား...။
ငလ်င္မ်ား လႈပ္ေလေရာ႔သလား...။
တစ္ခုခုေတာ႔ ျဖစ္ေနေခ်ျပီ...။
ကြ်ႏု္ပ္သည္ စိုးရိမ္တႀကီးျဖင္႔ အိမ္အျပင္သုိ႔ ေျပးထြက္လုိက္မိ၏။
အိမ္အျပင္သုိ႔ ေရာက္ေသာအခါ ေလာကႀကီးတစ္ခုလုံးသည္ ဘာမွမသိသလုိပင္ ျငိမ္ခ်က္သားေကာင္းလ်က္ရွိေခ်၏။
ေကာင္းကင္ကုိ ေမာ႔ႀကည္႔မိေသာအခါ ႀကယ္မ်ားကုိ ယခင္ညမ်ားကထက္ပင္ စုံလင္စြာ ေတြ႔လုိက္ရ၏။
ရုတ္ခ်ည္းဆုိသလုိ ကြ်ႏု္ပ္၏အေတြးထဲတြင္ အမ်ိဳးသမီးအာကာသယာဥ္မွဴးတစ္ဦးက ေျပာခဲ႔ဖူးေသာ စကားတစ္ခြန္းကုိ အမွတ္ရလုိက္မိ၏။
သူမကေတာ႔ အတည္ေျပာသေလာ၊ ရြဲ႔ျပီး ေျပာသေလာမသိ။
သူမ ေျပာခဲ႔သည္မွာကား အာကာသထဲမွ လွမ္းေမွ်ာ္ႀကည္႔လွ်င္ ညအခ်ိန္၌ ကမၻာေပၚတြင္ အထူးဆန္းဆုံးကား ျမန္မာျပည္ဟု ဆုိေခ်၏။
အဘယ္႔ေႀကာင္႔ဟူမူ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ပုိးစုန္းႀကဴးတုိင္းျပည္ႏွင္႔ တူ၍ ဟူသတည္း။
အျခားႏုိင္ငံမ်ား၌ ညအခါတြင္ လင္းသည္႔ေနရာ တသမတ္တည္းလင္းျပီး ေမွာင္သည္႔ေနရာ တသမတ္တည္း ေမွာင္လ်က္ရွိႀကေသာ္လည္း ျမန္မာႏုိင္ငံမူကား တစ္ေနရာက လင္းလာလုိက္၊ ေမွာင္သြားလုိက္၊ ေနာက္တစ္ေနရာက လင္းလာလုိက္၊ ေမွာင္သြားလုိက္ႏွင္႔မုိ႔ ဟူသတတ္။
ကြ်ႏု္ပ္ျမင္ေတြ႔ေနရေသာ ျမင္ကြင္းကား ထုိအတုိင္းပင္တည္း။
ျမန္မာနုိင္ငံေဘးပတ္လည္ကား လင္းထိန္လ်က္ မီးပြင္႔ကေလးမ်ားမွာ စုျပဳံေနႀကေသာ ႀကယ္ကေလးမ်ားပမာ။
ျမန္မာႏုိင္ငံသ႑ာန္ေလးကသာ အထီးက်န္ ေမွာင္မဲလ်က္။
ကြ်ႏု္ပ္၏ အိမ္၌ မီးလာေနပါလ်က္ အဘယ္႔ေႀကာင္႔ ျမန္မာႏုိင္ငံတစ္ခုလုံး ေမွာင္မဲေနရပါသနည္း။
အလုိေလး၊ အလုိေလး...။
ကယ္ႀကပါဦး အရပ္ကတုိ႔ေရ...။
ယခုမွ စဥ္းစားမိသည္။
ကြ်ႏု္ပ္တုိ႔ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ကမၻာေျမႀကီးမွ ဖယ္ခြာကာ ေမွာက္ခုံႀကီး ပ်ံ၀ဲေနပါေရာ႔လား။
ကြ်ႏု္ပ္ျမင္ေနရေသာ ႀကယ္ေရာင္ေလးမ်ားမွာ ကမၻာေပၚမွ မီးပြင္႔ကေလးမ်ား ျဖစ္ေနပါေရာ႔လား။
အားဟု အာေခါင္ျခစ္၍ ေအာ္ခ်င္ေသာ္လည္း အသံထြက္မလာေခ်။
ကြ်ႏု္ပ္လည္း ေႀကာက္အားလန္႔အားျဖင္႔ အိမ္ထဲ အေျပး၀င္လုိက္၏။
မေတာ္ ဆြဲငင္အားမရွိေတာ႔ဘဲ ကမၻာေပၚသုိ႔ ေဇာက္ထုိးႀကီးျပဳတ္က်မွျဖင္႔ ကုိယ္က်ိဳးနည္းမည္မဟုတ္ေလာ။
အခန္းထဲသုိ႔ ေမာပန္းတႀကီးျပန္ေရာက္ေသာ္ လက္ပ္ေတာ႔ဖန္သားျပင္ေပၚမွ ေဖ႔စ္ဘုတ္ခ္စာမ်က္ႏွာႀကီးက ကြ်ႏု္ပ္ကုိ စူးစူးရဲရဲစုိက္ႀကည္႔ေန၏။
ကြ်ႏု္ပ္ အႀကံရျပီ။
လွမ္းျမင္ေနရေသာ ကမၻာႀကီးကုိ ဖုန္းျဖင္႔ ဓာတ္ပုံလွမ္းရုိက္မည္။
ေဖ႔စ္ဘုတ္ခ္ေပၚ ဦးေအာင္ တင္ရမည္။
Google translateကုိ သုံးျပီး ဘာသာစကားေပါင္းစုံျဖင္႔ ကမၻာက သိေအာင္ ျဖန္႔ရမည္။
မည္သုိ႔ပင္ဆုိေစ ကြ်ႏု္ပ္တုိ႔၏ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ ေလထဲ၌ ေမာက္ခုံႀကီးပ်ံ၀ဲေနသည္မွာလည္း ဂုဏ္ယူစရာပင္မဟုတ္ေလာ။
ကြ်ႏု္ပ္၏အႀကံကုိ မည္သူမ်ား ဦးသြားျပီနည္းဟု ေဖ႔စ္ဘုတ္ခ္ကုိ အေလာတႀကီးလွမ္းႀကည္႔လုိက္စဥ္ ေ၀ဖန္ေရးႏွင္႔ေလကန္ေရးစာမ်ားသည္၄င္း၊ မဟာ႔မဟာအႀကံေပးခ်က္ႀကီးမ်ားသည္၄င္း၊ သတင္းအေယာင္ေဆာင္ အတင္းအဖ်င္းေပါင္းစုံသည္၄င္း သူ႔ထက္ငါဦးေအာင္ ကြ်ႏု္ပ္၏ ျမင္ကြင္းေရွ႔သုိ႔ တုိးေ၀ွ႔လာေနႀကေလ၏။
ထုိခဏ၌ ကြ်ႏု္ပ္၏ ဦးေခါင္းထဲတြင္ ေႏြေခါင္ေခါင္၌ အလွည္႔က်မီးလာဘိသကဲ႔သုိ႔ လင္းလက္သြားေခ်၏။
1M မွ် က်ေနေသာ ေဒါင္းလုဒ္စပိဒ္ကုိ ျမင္ရေသာအခါ heart attack ရဘိသကဲ႔သုိ႔ ရင္ထဲ၌ ဒိန္းကနဲ ျဖစ္သြားကာ ကီးဘုတ္ကုိပင္ လႊင္႔ပစ္လုိက္ခ်င္စိတ္ ေပါက္သြားေလေတာ႔၏။
အဘယ္႔ေႀကာင္႔ဟူမူ...
ကြ်ႏု္ပ္တုိ႔သည္ ကြ်ႏု္ပ္တုိ႔၏ ေခတ္မီဖြံ႔ျဖိဳးတုိးတက္ေသာ ျပည္ေထာင္စုသမၼတျမန္မာႏုိင္ငံေတာ္သစ္ႀကီးအား ေလျဖင္႔သာ အားပါးတရတည္ေဆာက္လ်က္ရွိႀကေပရာ ကြ်ႏု္ပ္တုိ႔၏ ျမန္မာႏုိင္ငံႀကီးသည္ ေလမ်ား ၀ျပီးသကာလ ေလထဲ၌သာ ေမွာက္ခုံႀကီး ပ်ံ၀ဲေနျခင္းျဖစ္ေပေတာ႔သည္တမု႔ံ။

:D

Monday, April 29, 2013

၀ိကိလိခ္စ္ တည္ေထာင္သူရဲ႕ ဘ၀ ရုပ္ပံုလႊာ


၀ိကိလိခ္စ္ တည္ေထာင္သူရဲ႕ ဘ၀ ရုပ္ပံုလႊာ
ရဲျမင္႔ေက်ာ္
ျပီးခဲ႔တဲ႔ ရက္ပိုင္းအတြင္း ဆူနာမီျပီး လွ်င္ အၾကီးဆံုးဟုဆိုရမည့္ ငလ်င္ၾကီး တစ္ခု ျဖစ္ခဲ႔သည္။ ထိုငလ်င္္က ေျမ ေပၚတြင္မဟုတ္၊ မိုးေပၚတြင္ျဖစ္ခဲ႔သည္ မို႔ အားလံုးအတြက္ ထူးဆန္းေနသည္။ အထူးသျဖင္႔ ငလ်င္ဗဟိုခ်က္က အေမရိကန္ ႏိုင္ငံေရးနဲ႔ သံတမန္အသိုင္းအ၀ိုင္းကို အၾကီးအက်ယ္အထိနာ ေစခဲ႔ျခင္းျဖစ္သည္။ အေမရိကန္ ႏိုင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ စစ္ေရး၊ လံုျခံဳေရး၊ သံတမန္ေရး လွ်ဳိ႔၀ွက္ခ်က္ ေလးပံုတစ္ပံုေက်ာ္ ေဖာက္ခ် လိုက္တဲ႔ ၀ိကိလိခ္စ္ (WikiLeaks) အြန္လိုင္း ငလ်င္ၾကီးပင္။ ၀ိကိလိခ္စ္ ၀ဘ္ဆိုဒ္က ၁၉၆၆ မွ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္အတြင္း ကမၻာအႏွံရွိ သံရံုးမ်ားမွ အေမရိကန္အစိုးရထံ လွ်ဳိ႕၀ွက္ေပးပို႔တဲ႔ ေကဘယ္ဖိုင္ ၂၅၁၂၈၈ ကို ေဖာက္ခ်လိုက္သည္။ ႏိုင္ငံအသီးသီးရွိ အေမရိကန္သံရံုး သံတမန္မ်ားမွာ စပိုင္မ်ားျဖစ္ေနတာ ရုပ္လံုး ဘြားဘြားၾကီးေပၚသြားသည္။ ရုရွား၊ ပါကစၥတန္၊ အီရန္၊ တရုတ္၊ ေျမာက္ကိုရီးယား၊ အာဖဂန္နစၥတန္၊ အီရတ္ ဇင္ဘာေဘြစတဲ႔ႏိုင္ငံမ်ားႏွင္႔ ေခါင္းေဆာင္မ်ားအေပၚ အေမရိကန္သံတမန္စပိုင္မ်ားရဲ႕ မွတ္ခ်က္ေတြက ကာကယံရွင္ ႏိုင္ငံမ်ားအတြက္ ေဒါသထြက္စရာမ်ား ျဖစ္လာသည္။ ၀ိကိလိခ္စ္ဇာတ္လမ္းက ကမၻာ႔အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ရပ္မွန္စပိုင္ ၀တၳဳၾကီးျဖစ္လာသည္။ အေမရိကန္အေနႏွင္႔ အရွက္လံုးကြဲရံုမက သူ႔ရဲ႕စစ္ေရး ႏိုင္ငံေရးဖံုးဖံုးဖိဖိကိစၥမ်ား အခု တစ္ကမၻာလံုး ၀က္၀က္ကြဲ သိကုန္ျပီ။
အေမရိကန္ဘဏ္ေတြရဲ႕ လွ်ဳိ႔၀ွက္အခ်က္လက္မ်ား မၾကာမီ ၀ိကီလိခ္စ္က ဖြင္႔ခ်ေတာ႔မည့္အတြက္ စေတာ႔ေစ်းမ်ား ထုိးစိုက္က်ေနသည္။ ကုလသမဂၢ အေထြေထြအတြင္းေရးမွႈး ဘန္ကီမြန္းခင္မ်ာလည္း အေမရိကန္သံတမန္မ်ားစြာက အတင္းအပင္းေပါင္းမ်ားစြာျဖင္႔ စပိုင္လိုက္ခံ ထားရေသာေၾကာင္႔ သံတမန္အလုပ္ႏွင္႔ စပိုင္အလုပ္ ခြဲလုပ္ ၾကဖို႔ ေျဗာင္ဖြင္႔ေမတၱာရပ္ခံ ရေတာ႔သည္။ ဇာတ္လမ္းကမျပီးေသး။ ၀ိကိလိခ္စ္မွ ယိုစိမ္႔ထြက္လာတဲ႔ ဖိုင္မ်ား တစ္ဖိုင္ခ်င္းတစ္စခ်င္း ဖြၾကတာနဲ႔အမွ် ႏိုင္ငံတစ္ခုခ်င္း အလိုက္ ျပႆနာမ်ားက မီးခိုးၾကြက္ေလွ်ာက္။ အေမရိကန္အစိုးရကေတာ႔ ၀ိကိလိခ္စ္ တည္ေထာင္သူ ဂ်ဴလီယန္ အက္စ္ဆန္း (Julian Assange) ကိုအေသသတ္ခ်င္ေနသည္။ ၉/၁၁ အၾကမ္းဖက္မီးေမႊးသူ အိုစမာဘင္လာဒင္ ျပီးရင္ ဒုတိယရန္သူေတာ္စာရင္း သြင္းလိုက္ျပီ။ ထံုးစံအတိုင္း အေမရိကန္တို႔က သူတို႔ပိုင္ရာႏိုင္ရာ ႏိုင္ငံတကာရဲအဖြဲ႔ (Interpol) ႏွင္႔ အက္စ္ဆန္းကို ဖမ္း၀ရမ္းထုတ္လိုက္ျပီ။ အေမရိကန္ၾကီး ရွက္ရမ္းရမ္း စိတ္ဆိုးျပီဆိုေတာ႔ အက္စ္ဆန္းကို ဘယ္ႏိုင္ငံမွ အခု လက္ခံမထားရဲေတာ႔။ ၀ိကိလိခ္စ္ တည္ေထာင္သူ ဖခင္ၾကီး ဟတ္ကာ အက္စ္ဆန္း ဘယ္ေရာက္ေနျပီလဲ၊ သူဘယ္သူလဲ။ ဂ်ဴလီယန္ အက္စ္ဆန္း ဂ်ဴလီယန္ အက္စ္ဆန္းကို ဩစေၾတးလ်ႏိုင္ငံ ျပဇာတ္လုပ္ငန္း လုပ္ကိုင္သူ မိဘႏွစ္ဦးမွ ေမြးဖြားခဲ႔ျပီး ယခု အသက္ ၃၉ ႏွစ္ရွိျပီျဖစ္သည္။ သူ႔အေမက အင္မတန္ဥာဏ္ရည္ျမင္႔တဲ႔ကေလးဟု သူ႔အေၾကာင္း ျပန္ေျပာျပသည္။ သူမက ၁၉၈၇ ခုႏွစ္၊ အက္စ္ဆန္း ၁၆ႏွစ္သား အရြယ္တြင္ Commodore 64 ကြန္ပ်ဴတာၾကီးတစ္လံုး ၀ယ္ေပးလိုက္သည္။ အက္စ္ဆန္းက သူ႔ကြန္ပ်ဴတာအတြက္ အင္တာနက္ခ်ိတ္ဖို႔ modem တစ္ခု၀ယ္ျပီးေနာက္ ကမၻာကြန္ပ်ဴတာကြန္ယက္ၾကီးထဲကတဆင္႔ သူခရီးစတင္ပါေတာ႔သည္။ “စစ္တုရင္ ကစားရသလိုပဲ၊ အင္တာနက္ေပၚမွာ ေမႊေႏွာက္ရတာ သိပ္စိတ္၀င္စားဖို႔ေကာင္းတယ္၊ ပုစာၦေတြအားၾကီးပဲ” ဟု အက္စ္ဆင္းခ်္က နယူးေယာခ္႔ကာ မဂၢဇင္းကို တစ္ခါက ေျပာျပဖူးသည္။ သူ႔မိခင္က သူ႔သားကို မည္သည့္ဘာသာေရး ဩဇာေအာက္မွာမွ မထားေပမယ္႔ အက္စ္ဆန္းဟာ သိပ္ႏူးညံေၾကာင္း၊ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္ေၾကာင္း၊ တိရိစာၦန္ေတြနဲ႔ စကားေျပာေနတတ္ေၾကာင္း၊ ျမင္သလိုထင္သလို လုပ္ခ်င္တဲ႔စိတ္ျပင္းျပေၾကာင္း ေျပာသည္။ ဩစေၾတးလ် မဲလ္ဘုန္း တကၠသိုလ္တြင္ သခ်ၤာႏွင္႔ ရူပေဗဒ အထူးျပဳေလ႔လာခဲ႔သည္။ အက္စ္ဆန္းက အင္မတန္ မိုးျပန္ေအာင္ ေပြလီရွဳပ္ေထြးေနတဲ႔ ကြန္ပ်ဴတာစနစ္မ်ားကို ထြင္းေဖာက္ (hack) ႏိုင္သူျဖစ္သည္။ စာၾကီးေပၾကီးမ်ားလည္း အရူးအမူးဖတ္သည္။ အာဖရိကခရီးထြက္ရတာ အႏွစ္ျခိဳက္ဆံုးဟု ေျပာတတ္သည္။ အသက္ ၁၈ႏွစ္တြင္ အိမ္ေထာင္ျပဳခဲ႔ျပီး ကေလးတစ္ေယာက္ရခဲ႔သည္။ သူႏွင္႔ဆက္ဆံေရး မေျပလည္မွႈေၾကာင္႔ ဇနီးသည္က ကေလးငယ္ေခၚျပီး သူ႔ကိုပစ္သြားခဲ႔သည္။ ဩစေၾတးလ်တြင္ ဘဏ္အေကာင္႔ ၃၁ ခု ဟတ္ခ္ လုပ္ျခင္းေၾကာင္႔ တရားစြဲခံရျပီး ေငြအနည္းငယ္ ေလ်ာ္ေၾကးေပး လြတ္ေျမာက္ခဲ႔သည္။ ေနာက္ပိုင္း သူ႔အာရံုေျပာင္းလာသည္။ အစိုးရေတြရဲ႕ အားနည္းခ်က္ ေတြ အမွားေတြကို အင္တာနက္ေပၚကေန ဖြင္႔ခ်မယ္႔ ပေရာဖက္ရွင္နယ္ ဟတ္ကာ ျဖစ္ဖို႔ၾကိဳးစားလာသည္။ သူ႔ဘေလာ႔ဂ္ IQ.org မွာ လူသိမ်ားျပီး သခ်ၤာ၊ ဖေလာ္ေဆာ္ဖီကေန အီရန္အစိုးရ ဆင္ဆာ တားျမစ္မွႈအထိ သူ႔အျမင္မ်ဳိးစံု ေရးထားသည္။ ၂၀၀၆ ခုႏွစ္တြင္ေတာ႔ ႏိုင္ငံေရးလွႈပ္ရွားသူတစ္ပိုင္း၊ ဂ်ာနယ္လစ္တစ္ပိုင္း ပိုး၀င္ျပီး WikiLeaks ကို စတင္ထူေထာင္သည္။ အအိပ္ေမ႔ အစားေမ႔ျဖင္႔ အလုပ္လုပ္သည္။ ၀န္ထမ္းအနည္းငယ္၊ ေဗာ္လန္တီယာ အခ်ဳိ႕ျဖင္႔ သူ႔အလုပ္ သဲၾကီးမဲၾကီး လုပ္ေတာ႔သည္။ ႏိုင္ငံေပါင္းစံုခရီးထြက္ျပီး ကြန္ပ်ဴတစ္လံုး ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးျဖင္႔ ၾကံဳရာက်ပန္း အိတ္တတ္သူ၊ ျဖစ္သလို ေနတတ္သူ ျဖစ္သည္။ ၀ိကိလိခ္က အစိုးရမ်ား၊ ေကာ္ပိုေရးရွင္းမ်ား၊ ေက်ာ္ၾကားသူမ်ားရဲ႕ အတြင္းသတင္းအနံ႔ေပါင္းစံုကို အတိအက်ကို ႏွႈိက္ေဖာ္ျပျခင္းျဖစ္သည္။ အခ်က္အလက္ အင္ေဖာ္ေမရွင္းေတြက အတိအက်ပါလား၊ ဘယ္ကရလဲ သူ႔ကိုေမးရင္ ဘယ္ေတာ႔မွ ျပန္မေျဖတာက သူ႔စရိုက္သဘ၀။ အက္စ္ဆန္းက CNN အင္တာဗ်ဴးတြင္ ေျပာျပဖူးတာ ရွိသည္။ “လူေတြက ၀ိကိလိခ္စ္က လံုး၀မွန္ကန္ ယံုၾကည္ရတဲ႔ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြေပးတယ္လို႔ ယံုၾကည္လာၾကတယ္။ ဘာေၾကာင္႔လဲဆိုေတာ႔ က်ေနာ္တို႔က သတင္းဇာတ္လမ္းေတြရဲ႕ မူလအခ်က္အလက္ရင္းျမစ္ေတြ (primary source) ေတြကို ခ်ေပးႏိုင္လို႔၊ ျပီးမွ အဲဒီ႔အခ်က္အလက္ေတြေပၚ သံုးသပ္ေရးၾကတာ။ primary source မပါဘဲ ဘယ္ေတာ႔မွ ရမ္းေဖာ္ျပတာ မရွိဘူး။ ဒါေၾကာင္႔ က်ေနာ္တို႔ကို ယံုၾကတာေပါ႔” ဟု ေျပာထားသည္။ တကယ္လည္း သူက ဖြက္ထားတဲ႔ မူလရင္းျမစ္ အႏွႈိက္ေကာင္းသူ။ ယခုႏွစ္ ဇူလိုင္တြင္ အာဖဂန္စစ္ပြဲနဲ႔ပတ္သက္တဲ႔ လွ်ဳိ႕၀ွက္အေထာက္အထား ၉၀၀၀၀ ေက်ာ္အထိ သူ႔၀ဘ္ဆိုဒ္က ထုတ္ျဖန္႔ခဲ႔သည္။ အေမရိကန္သမိုင္းတြင္ ပထမဆံုး ေထာက္လွမ္းေရး အခ်က္အလက္ ယိုစိမ္႔မွႈၾကီး စျဖစ္ခဲ႔ျခင္း ျဖစ္သည္။ ေအာက္တိုဘာတြင္ ၀ီကိလိခ္စ္က အီရက္ စစ္ပြဲနဲ႔ပတ္သက္တဲ႔ အေထာက္အထားေတြဖိုင္ေတြ ထပ္ထုတ္သည္။ သံတမန္ဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္ေပါင္း ၂၅၀၀၀၀ ၀ဘ္ဆိုဒ္ေပၚ တင္ေပးခဲ႔ျပန္သည္။ သာမန္ လူထုကေတာ႔ ၀ီကိလိခ္စ္ ကို လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆိုခြင္႔အတြက္ ခ်ီးက်ဴးေထာပနာၾကသည္။ သို႔ေသာ္ အိမ္ျဖဴေတာ္၊ ပင္တဂြန္အပါအ၀င္ အစိုးရအမ်ားစုက ကမၻာ႔လံုျခံဳေရး ဖ်က္လိုဖ်က္ဆီး လုပ္ေနတဲ႔ ၀ဘ္ဆိုဒ္ဟု သတ္မွတ္ျပီး အက္စ္ဆန္းကို အမ်ဳိးမ်ဳိးျခိမ္းေျခာက္ထားမွႈမ်ား ရွိခဲ႔သည္။ အက္စ္ဆန္းကို ခ်စ္သူ မုန္းသူမ်ားအၾကား ဗ်ာမ်ားလြန္ဆြဲေနၾကသည္။ သူ႔ေက်ာ္ၾကားမွႈအတြက္ တိုင္းမ္ မဂၢဇင္းက ဒစ္ဂ်စ္တယ္ေခတ္ရဲ႕ တစ္ႏွစ္တာ အထူးခြ်န္ဆံုးပုဂၢဳိလ္ဆု ခ်ီးျမွင္႔လိုက္သည္။ တဆက္ထဲ သူ႔အရိပ္မည္းက ေနာက္က လိုက္လာသည္။ ဆြီဒင္ႏိုင္ငံတြင္ လိင္ရာဇ၀တ္မွႈ က်ဴးလြန္ခဲ႔သည္ဆိုပဲ။ စေတာ႔ဟုမ္း တရားရံုးက မိန္းကေလးတစ္ဦးကို အဓမၼျပဳက်င္႔မွႈအတြက္ အက္စ္ဆန္းကို ဖမ္း၀ရမ္းထုတ္လိုက္ျပီ။ ျပစ္မွႈေျမာက္လွ်င္ ႏွစ္ႏွစ္ ေထာင္ဒဏ္က်ခံရမည္။ အင္တာပိုလ္ ကလည္း လုိက္ေနျပီ။ အားလံုးကေတာ႔ သိိေနသည္။ အေမရိကန္ ေနာက္ကြယ္မွာ ရွိေနတယ္ဆိုတာ။ အက္စ္ဆန္းရဲ႕ ခံယူခ်က္ႏွင္႔ သီအိုရီကေတာ႔ ရွင္းေနသည္။ တစ္ကမၻာလံုး လံုး၀လံုး၀ ပြင္႔လင္းျမင္သာေရး (total transparency) ရွိဖို႔၊ လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆိုခြင္႔ရွိဖို႔တဲ႔။ သူ႔အတြက္ ျပႆနာ ရွိရွိမရွိထက္၊ အေမရိကန္အတြက္ေတာ႔ အက်ပ္ရိုက္ကုန္သည္။ ရုရွားႏိုင္ငံကို မာဖီးယားႏိုင္ငံဟု အေမရိကန္က ေနာက္ကြယ္မွ သတ္မွတ္ထားတာ ေပၚသြားျပီ။ အာဖဂန္ စစ္ေရးလၽွဳိ႕ခ်က္မ်ား ေပၚကုန္ျပီး၊ ကာဇိုင္းအစိုးရအေပၚ အေမရိကန္ အယံုအၾကည္မရွိတာ ထင္ရွားေနသည္။ လက္နက္အေရာင္းအ၀ယ္ကိစၥ မူးယစ္ေဆး၀ါးကိစၥေတြ ရွိေနသည္။ စကၤာပူ၀ါရင္႔၀န္ၾကီး လီကြမ္ယူက အာဆီယံထဲတြင္ ျမန္မာ၊ ကေမၻာဒီးယား၊ လာအိုတို႔မွာ တရုတ္အင္ေဖာ္မာမ်ား ျဖစ္ေနေၾကာင္း၊ အစည္းအေ၀းလုပ္ျပီး နာရီအနည္းငယ္အတြင္း တရုတ္သတင္းေပးလုပ္ႏိုင္ေၾကာင္း ဖြင္႔ခ်ထားတာ ပါေနသည္။ ေဒသအသီးသီးရွိ အေမရိကန္ သံတမန္မ်ားအဖို႔လည္း မ်က္ႏွာပ်က္စရာျဖစ္ေနသလို အသက္အႏၱရာယ္ စိုးရိမ္စရာမ်ား ရွိေနသည္။ ေရွ႕တြင္ သံတမန္၊ ေနာက္တြင္ စပိုင္လုပ္ေနတဲ႔ အေမရိကန္သံအမွႈထမ္းေတြရဲ႔ လွ်ဳိ႕၀ွက္အထုတ္မ်ား ေျဖဖို႔ အားလံုး ေစာင္႔ေမွ်ာ္ေနၾကသည္။ ရည္ညႊန္း။ CNN, the New York Times
ျမန္မာ၀ီကီလိခ္


Sunday, April 21, 2013

ဆႏၵနဲ႔ဘ၀
















ေကာင္မေလးေရ...
မင္းရဲ႔ အျပဳံးႏုႏုနဲ႔ ႏႈတ္ခမ္းအစုံဟာ
ျပင္းရွတဲ႔ ၀ုိင္တစ္ခြက္လုိ
သင္းျမခ်ိဳျမိန္ရီေ၀ေစသတဲ႔..
ခက္တာက
ငါ ၀ုိင္မႀကိဳက္ဘူး...

မင္းရဲ႔ သာယာႀကည္လင္တဲ႔ အသံေလးနဲ႔သာ
ႏုိးထရရင္ 
နံနက္ခင္းမွာ တီတာသီက်ဴးတတ္တဲ႔
ငွက္ကေလးေတြရဲ႔ ေတးသံေတြေတာင္
အရႈံးေပးရေလာက္ရဲ႔တဲ႔..
ဒါေပမယ္႔
ငါက မနက္ေစာေစာလဲ မႏုိးျပန္ဘူး...

ေကာင္မေလးရယ္...
မင္းရဲ႔ မ်က္ႏွာ၀ုိင္းေလးဟာ
ညခင္းကုိ အလင္းေရာင္ေပးတဲ႔
ေအးျမျမ လစႏၵာသာ ျဖစ္လုိက္ပါေတာ႔လား..
မင္းရဲ႔ မ်က္လုံးတစ္စုံဟာ
ေကာင္းကင္ျပာႀကီးထဲ တလက္လက္ေတာက္ေနတဲ႔
ႀကယ္တာရာကေလးေတြသာ ျဖစ္လုိက္ပါေတာ႔လား..
မင္းရဲ႔ ႏွလုံးခုန္သံ လႈိင္းခ်က္ေလးေတြဟာ
တိတ္ဆိတ္ေနတဲ႔ ညအလယ္မွာ
ေရျပင္ကုိ ျဖတ္ေျပးလာတဲ႔ ေလေျပညင္းေလးအျဖစ္
ငါ႔ရင္ကုိ ေအးျမေစပါေတာ႔လား..

ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔
ဒီ ေႏြဦးက ပူလြန္းတယ္
မုိးထိထုိးေထာင္ေနတဲ႔ တုိက္တာေတြနဲ႔
အုံ႔မႈိင္းျဖန္႔ႀကက္ထားတဲ႔ ျမိဳ႔ျပမီးေရာင္ေတြႀကား
လစႏၵာနဲ႔ ႀကယ္ကေလးကုိေရာ
ငါရွာေတြ႔ႏုိင္မွာလားကြယ္...